ഗ്രാമീണ വായനശാല, വട്ടംകുളം

സര്‍ഗ്ഗദേശം പ്രകാശനം

2006-12-20T08:02:00.000-08:00

(കവി വട്ടംകുളം ശങ്കുണ്ണി 'സര്‍ഗ്ഗദേശം' പ്രകാശനം ചെയ്തു സംസാരിക്കുന്നു.)

പണ്ട് വായനശാലയില്‍ പുലരി എന്നൊരു കൈയ്യെഴുത്തു പ്രസിദ്ധീകരണമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നു പ്രശസ്തരായ വട്ടംകുളത്തെ എഴുത്തുകാരെല്ലാം അതിലാണെഴുത്തിനിരുന്നത്. അന്നത്തെ നാലോ അഞ്ചോ ലക്കങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ അലമാരയില്‍ ഭദ്രമായിരിപ്പുണ്ട്. അഭിമാനകരമായ ഓര്‍മ്മകളുടെ അമൂല്യരേഖയായി.

ഇടയ്ക്കു നിലച്ചുപോയ പുലരിയുടെ തുടര്‍ച്ചയാകാം സര്‍ഗ്ഗദേശം. വട്ടംകുളത്തെ പുതുതലമുറയുടെ ആവിഷ്കാരങ്ങള്‍ക്കു താളൊരുക്കുകയാണ് ഈ സംരംഭത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.
മണ്ണില്‍ വീണ വിത്ത് അനുകൂലാന്തരീക്ഷം ലഭിക്കുമ്പോള്‍ മുളപൊട്ടിവിരിയുന്നു. സാഹചര്യമൊരുക്കുക എന്ന ആ പ്രകൃതിധര്‍മ്മം മാത്രമേ ഇവിടെ വായനശാലയ്ക്കു ചെയ്യാനുള്ളു. വിതച്ചതെല്ലാം മുളയ്ക്കാറില്ല. മുളച്ചതെല്ലാം വിളയാറുമില്ല. അതെല്ലാം വിത്തുഗുണം പോലെ.
ഒറ്റപ്രതിമാത്രമുള്ള ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണമാണിത്. പുതുരചനകള്‍ കിട്ടുന്ന മുറയ്ക്ക് കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാവുന്നതിനാല്‍ ഉള്ളടക്കം അപൂര്‍ണ്ണമായിരിക്കും;താളുകള്‍ അനന്തവും. ഇതൊരു പരിമിതിയല്ല, മറിച്ച് സദാ പുതുക്കപ്പെടാനുള്ള ഒരു സാദ്ധ്യതയാണെന്ന് ഞങ്ങള്‍ കരുതുന്നു.

എസ് .പി രവിചന്ദ്രന്‍

2006-12-16T23:18:00.000-08:00

അന്നത്തെ വായനശാല
ശ്രീ എസ് .പി രവിചന്ദ്രന്‍ മാസ്റ്റരുമായി നന്ദന്‍ നടത്തിയ കൂടിക്കാഴ്ചയില്നിന്ന് തയ്യാറാക്കിയത്.

1947 ജൂലായ് പത്തിനാണ് വായനശാല സ്ഥാപിച്ചത്. 1947 ആഗസ്റ്റ് 15ന് വായനശാലയില്‍ കൊടി ഉയര്ത്തി.1958ല്‍ റജിസ്റ്റ്രേഷന്‍ കിട്ടി. 1975ല്‍ വായനശാലാ പ്രവര്ത്തകര്‍ തന്നെയാണ് അമ്പിളി കലാസമിതിയ്ക്ക് രൂപം കൊടുത്തത്.
പൊന്നാനി എ.വി.ഹൈസ്കൂളില്‍ നടന്ന ഒരു ചടങ്ങില്‍, സാംസ്കാരികസ്ഥാപനങ്ങള്‍ അമ്പലങ്ങളേക്കാളും പള്ളികളേക്കാളും ഉയര്ന്നു നില്ക്കണമെന്ന് ശ്രീ.ജി.ശങ്കരക്കുറുപ്പ് പ്രസംഗിയ്ക്കുകയുണ്ടായി. സദസ്സില്‍ ഈ പ്രസ്താവന മുറുമുറുപ്പുണ്ടാക്കി. തന്റെ പ്രസ്താവന തിരുത്താന്‍ വേണ്ടി ജി എഴുന്നേറ്റു. സ്റ്റേജില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ശ്രീ എന്‍.വി. കൃഷ്ണവാരിയര്‍ ഈ പ്രസ്താവന ശരിയാണെന്നും അതു തിരുത്തുന്നതാണ് തെറ്റെന്നും പ്രസ്താവിച്ചു. ഇതിന്റെ ഒരുപ്രതിഫലനമാണ് വട്ടംകുളത്തെ വായനശാലാപ്രവര്ത്തനമെന്നു പറയാം.
സര്‍വശ്രീ രവീന്ദ്രന്‍ മാഷ്, നെഡ്ഡം കുഞ്ചുനമ്പൂതിരി. സി.കെ അബ്ദു. ഉക്രുമാഷ്. ജാതവേദന്‍ നമ്പൂതിരി തുടങ്ങിയവരുടെ കൂടിയാലോചനയില്‍ നിന്നാണ് പ്രസ്ഥാനം രൂപം കൊള്ളുന്നത്. വീടുകളില്‍നിന്ന് ഉപപാഠപുസ്തകങ്ങളടക്കം ആയിരത്തിനാനൂറോളം പുസ്തകങ്ങള്‍ അവര്‍ സംഭരിച്ചു. അക്കാലത്ത് എടപ്പാളില്‍ വന്ന ഗ്രന്ഥശാലാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആചാര്യന്‍ ശ്രീ പി.എന്‍.പണിയ്ക്കര്‍ മൂവായിരം പുസ്തകങ്ങള്‍ വേണമെന്നു നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ഇക്കാലത്തു കിട്ടിയ ഒരു പ്രധാനപുസ്തകം ശ്രീ നെഡ്ഡം നീലകണ്ഠന്‍ നമ്പതിരി ഭവത്രാതന്റെ അച്ഛന്‍ സംഭാവന ചെയ്ത വിക്ടര്‍ ഹ്യൂഗോവിന്റെ പാവങ്ങളുടെ രണ്ടാം ഭാഗമായിരുന്നു. അതില്‍ ഒന്നാം ഭാഗം കൂടിചേര്ത്തുവെയ്ക്കണമെന്ന നിര്ദ്ദേശം എഴുതിച്ചേര്ത്തിരുന്നു.
അക്കാലത്ത് ശ്രീ എം.പി.പരമേശ്വരന്‍റെ കെട്ടിടത്തിനെതിരെയുള്ള കെട്ടിടത്തിലായിരുന്നു വായനശാല പ്രവര്ത്തിച്ചിരുന്നത്. ലൈബ്രേറിയന്‍ ഇല്ല. സന്നദ്ധപ്രവര്ത്തനം മാത്രം.
പുസ്തകങ്ങളും പണവും നടന്നു പിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ശ്രീ.ടി.കെ.ഗോപാലമേനോന്‍ പറഞ്ഞു ഞാനൊരു വായനശാലയ്ക്ക് കെട്ടിടവും പുസ്തകവും കൊടുത്തു. അതൊക്കെ ചിതല്‍ തിന്നു. ഇതിനൊന്നും തരില്ല കേറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന വീടടക്കം തകര്ന്നു. എന്നിട്ടും മൂന്നു രൂപ തന്നു. വായനശാലാ പ്രവര്ത്തകരുടെ ക്ഷണമനുസരിച്ച് വായനശാല സന്ദര്ശിച്ചു. പിന്നീട് ആരും ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ ഇരുപത്തിയഞ്ചുരൂപ തരുകയും ചെയ്തു.
അക്കിത്തമൊക്കെ വായനശാലയുമായി സഹകരിച്ചിരുന്നു. ഒരിയ്ക്കല്‍ എന്‍.എന്‍.കക്കാട് വായനശാലയില്‍ വരുകയുണ്ടായി. പിന്നെ പ്രവര്ത്തനം മങ്ങി. കാരംസ് കളിയും ചീട്ടുകളിയുമായി. പുസ്തകങ്ങള് ചിതലരിച്ചു. അവസാനം പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ സഞ്ചിയിലാക്കി പഞ്ചായത്തിനെ ഏല്പിച്ചു. കുറെയെണ്ണം അവിടെക്കിടന്നും നശിച്ചു.

അക്കാലത്താണ് ശ്രീ സി.എന്‍ നമ്പീശന്‍ നാട്ടിലെത്തുന്നത്. അദ്ദേഹത്തെ ചെന്നു കണ്ടു. പഞ്ചായത്താപ്പീസില്‍ ബാക്കിയ്യ പുസ്തകങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തട്ടിന്‍പുറത്തെത്തി.

അമ്പിളി കലാസമിതിയ്ക്ക് ആ പേരിട്ടത് സി എന്‍.നമ്പീശനാണ്. എന്നാല്‍ വായനശാലയ്ക്ക് ഗ്രാമീണവായനശാല എന്ന് പേരിട്ടത് ആരാണെന്നറിയില്ല. വായനശാലയ്ക്ക് പുതിയ കെട്ടിടമുണ്ടാകുന്നതുവരെ നമ്പീശന്‍മാഷടെ കെട്ടിടത്തില്‍ സ്വന്തം കെട്ടിടത്തിലെന്നപോലെ സ്വച്ഛവും സ്വതന്ത്രവുമായി പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

നാസര്‍

2006-12-16T23:16:00.000-08:00

പുലിജന്മം
ഒരു ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

ചങ്ങരംകുളം കാണി ഫിലിം സൊസൈറ്റിയുടെ സംഘാടകത്വത്തില്‍പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച പ്രിയനന്ദന്‍റെ പുലിജന്മം എന്നസിനിമ കണ്ടിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്തൊരാഹ്ളാദമാണ് തോന്നിയത്. ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തന്നെ ആദ്യസിനിമയായ നെയ്ത്തുകാരന്‍ കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ അനുഭവത്തില്‍നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമാണ് പുലിജന്മം എന്ന സിനിമ നമ്മളില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രതികരണം. ഭൂതകാലത്തിലെ തീവ്രമായ അനുഭവങ്ങളെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരുഘട്ടത്തില്‍ ഓര്‍മ്മിയ്ക്കുകയും ഉജ്ജ്വലമായ ആ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അനുഭൂതിയുടെ മേമ്പൊടി ചേര്‍ത്ത് അയവിറക്കി എല്ലാ മാനുഷികമൂല്യങ്ങള്‍ക്കും താളം തെറ്റിയ ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ തന്‍റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു താളം കണ്ടെത്താന്‍ പ്രയാസപ്പെടുന്ന അപ്പമേസ്തിരിയുടെ അനുഭവങ്ങളെ കാവ്യാത്മകമായ ഒരു ദൃശ്യാനുഭവമാക്കിത്തീര്‍ക്കാന്‍ നെയ്ത്തുകാരനില്‍ പ്രിയനന്ദന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നു തീര്ച്ചപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു തന്നെ പറയട്ടെ പുലിജന്മം അതിനുമെത്രയോ മുകളിലാണ് നില്ക്കുന്നത്. മാധ്യമബോധമുള്ള സംവിധായകന്‍റെ സിനിമയാണിത്. എന്‍ പ്രഭാകരന്‍റെ നാടകത്തില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവമാണ് ഈ സിനിമ നമ്മളില്‍ ഉളവാക്കുന്നത്. ദൃശ്യചാരുതയുടെ സവിശേഷതകൊണ്ടല്ല ഞാനിതു പറയുന്നത്.
സിനിമയിലുടനീളം നിലനില്‍ക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷരാഷ്ട്രീയവിമര്‍ശനസാന്നിദ്ധ്യത്തെ ചെറിയ ചെറിയസൂചനകളിലേയ്ക്ക് സന്നിവേശിപ്പിയ്ക്കാന്‍ ഈ കലാകാരന്‍ പ്രദര്ശിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഹൃദ്യമായ ആത്മാര്ത്ഥത, ഏതുതലത്തില്‍ നിന്നുനോക്കിയാലും ഈ സിനിമയെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളിലെ ഇടപെടലുകളുടെ തുടര്ച്ച മലയാളസിനിമയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് വര്ഷങ്ങളേറെയായി. കാഴ്ചയുടെ വിരിന്നൊരുക്കാന്‍ കോടികള്‍ മുടക്കുന്ന വ്യവസായസിനിമയുടെ രീതിശാസ്ത്രത്തെ നിരാകരിയ്ക്കുകയും നേരിന്‍റെ തിരിച്ചറിവുമായി പൊള്ളുന്ന ഒരുപിടി ചോദ്യങ്ങള്‍ പ്രേക്ഷകന്‍റെ മുന്നിലേയ്ക്കിട്ട് മാറിനില്ക്കുന്ന ഈ കലാകാരന് മുന്നില്‍ ഉത്തരങ്ങളില്ലാതെ കപടമായ നിഷ്പക്ഷതയുടെ മുഖാവരണവുമിട്ട് ആര്ക്കും പൊട്ടന്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ല.
വായന കൂടിപ്പോയതിന്‍റെ പരിഹാസ്യമായ ഫലിതം. എത്ര നിര്‍വികാരമായാണ് കെ.കെ.സി എന്ന പ്രാദേശികനേതാവ് പുച്ഛത്തോടെ പുലമ്പുന്നത്. ഇടതുപക്ഷമെന്നും വലതുപക്ഷമെന്നുമുള്ള വേര്തിരിവിന്‍റെ വരമ്പുകള്‍ പൊട്ടിപ്പോകുന്നതിന്‍റെ കാഴ്ച ഏതൊരു ഇടതുപക്ഷസഹയാത്രികനേയും പോലെ വളരെ വേദനയോടെയാണ് പ്രിയനന്ദന്‍ കാണുന്നത്. വടക്കന്‍കേരളത്തിന്‍റെ പ്രാദേശികസംസ്കൃതിയില്‍ ഇഴുകിച്ചേര്ന്ന ഒരു മിത്തിനെ എടുത്തുകൊണ്ട് വര്ത്തമാനരാഷ്ട്രീയത്തെ നോക്കിക്കാണുകയും പൊട്ടന്‍കളിയ്ക്കുന്ന നമ്മുടെയൊക്കെ തനിസ്വരൂപത്തെ പരിഹസിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു പ്രിയനന്ദനന്‍.
ഇടതുപക്ഷരാഷ്ട്രീയം പരിസ്ഥിതി,വര്ഗീയത,ആത്മീയത എന്നിങ്ങനെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന എല്ലാ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളിലും ഇടപെട്ടുകൊണ്ട് തന്റെ സ്വത്വം തിരിച്ചറിയാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുകയാണ് ഈ കലാകാരന്‍. ഭൂമി കുഴിച്ച് കുഴിച്ച് പോകുന്ന ഭൂതത്താന്മാരെക്കുറിച്ച് പണ്ട് വയലാര്‍ പാടിയിട്ടുണ്ട്. ജെ.സി.ബി.പോലത്തെ ഭൂമി തുരക്കുന്ന ആധുനികയന്ത്രങ്ങളുടെ പില്ക്കാലവരവിന്‍റെ ദീര്ഘദര്ശനമായിരുന്നില്ലേ അത് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു. ഇത് തോന്നാന്‍ കാരണം, മണ്ണിന്‍റെ മാറിലേയ്ക്ക് തന്‍റെ ദംഷ്ട്രകള്‍ താഴ്ത്തിയിറക്കി രുധിരം രുചിയ്ക്കുന്ന ജെ.സി.ബി.യുടെ നിറവാര്ന്ന ദൃശ്യത്തില്‍ നിന്നും പ്രകൃതിയുടെ ആര്ദ്രത കൈക്കുമ്പിളില്‍ നിറച്ച് വാഴയിലയുടെ ഇളം തണ്ടിനെ തലോടി കരുണയോടെ നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന പ്രകാശനിലേയ്ക്ക് കട്ട് ചെയ്യുന്ന ആ ഒരൊറ്റ ദൃശ്യത്തിലൂടെ പ്രകൃതിയുടെ അകാലമരണത്തിന് ചരമക്കുറിപ്പെഴുതുകയാണീ സംവിധായകന്‍. ഇതുപോലെ പ്രേക്ഷകനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്ന ദൃശ്യസാന്നിദ്ധ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സജീവമാണീ സിനിമ.
കൈപൊക്കിയുച്ചത്തിലോതുന്നേന്‍
കേള്ക്കുന്നില്ലാരുമെന്നാലും.
എന്ന് കവി പാടിയതുപോലെ കുറെ സത്യങ്ങള്‍ ഈ സിനിമ വിളിച്ചുപറയുന്നു. അത് പ്രേക്ഷകരെ എങ്ങനെ ഹോണ്ട് ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം. അല്ലെങ്കില്‍ അസ്വസ്ഥരായ കാണികളെ നിര്മ്മിയ്ക്കാന്‍ ഈ സിനിമയ്ക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നുള്ളതും ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യമാണ്. ഉള്ളിലെരിയുന്ന കനലുകളെ അണയാതെ സൂക്ഷിയ്ക്കുകയെന്നതുതന്നെ ധീരമായ ഒരു യജ്ഞമാണ്. ആസുരമായ കാലത്തിന്‍റെ വ്യാകുലതകള്ക്കുമുന്നില്‍ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും വീണുടയുന്നതിന്‍റെ നിസ്വനം കേട്ട് നിസ്സഹായനായി നില്ക്കുന്ന പ്രകാശന്‍റെ ചിത്രം ഏതൊരുപ്രേക്ഷകന്‍റെയും ഉള്ളുലയ്ക്കാതിരിയ്ക്കില്ല. ധ്യാനകേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെയുള്ള ആത്മീയതയുടെ അര്ത്ഥമറ്റ അസംബന്ധങ്ങളെ ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിണിയായ അമ്മയുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിലൂടെ നമ്മുടെ മുന്നിലേയ്ക്കെത്തിയ്ക്കാന്‍ കാണിച്ച അപാരമായ ആ ആര്ജ്ജവത്തെ പ്രശംസിച്ചേമതിയാകൂ. സ്വത്വപ്രതിസന്ധിയുടെ നിലവിളിയിലാണ് സിനിമ അവസാനിപ്പിയ്ക്കുന്നതെങ്കിലും പ്രത്യാശയുടെ പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍ പ്രേക്ഷകന്‍റെ ഉള്ളിലിടം കണ്ടെത്താന്‍ ഈ കലാകാരന്‍ കാണിക്കുന്ന പ്രയത്നത്തെ നമ്മള്‍ കാണാതിരുന്നുകൂടാ.
സാങ്കേതികതയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടു കിട്ടണമെങ്കില്‍ ഒരുവട്ടം കൂടി ഈസിനിമ കാണേണ്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. പുനര്‍വായന ആവശ്യപ്പെടുന്ന കൃതികളെപ്പോലെയാണ് ചില സിനിമകള്‍. ആ ഗണത്തില്‍ പെടുന്ന ചിത്രമാണിത്.
ആദ്യകാഴ്ചയില്‍ തോന്നുന്ന വിചാരങ്ങള്ക്ക് ചിലപ്പോള്‍ ഇനിയും മാറ്റം സംഭവിയ്ക്കാം. ഇത്തരം ഒരു പ്രമേയത്തെ സ്വീകരിച്ച്അതിനെ മികച്ച ഒരു കലാസഷ്ടിയാക്കി പ്രേക്ഷകന്‍റെ മുന്നിലെത്തിയ്ക്കാന്‍ കാണിച്ച ആത്മാര്ത്ഥമായഈ പരിശ്രമത്തിന്‍റെപിന്നില്‍ പ്രവര്ത്തിച്ചഎല്ലാവരേയും എത്ര അഭിനന്ദിച്ചാലും മതിയാകില്ല.‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ സിനിമാനിര്മ്മാണം വമ്പിച്ച മുതല്‍മുടക്കുള്ളൊരു വ്യവസായമാണ്.മുതല്‍ മുടക്കുന്നവന് എപ്പോഴും ലാഭത്തിലായിരിയ്ക്കും കണ്ണ് ഇത്തരം സംരംഭങ്ങളുമായി ഒത്തുചേര്ന്ന്പ്രവര്ത്തിയ്ക്കാന്‍താല്പര്യമുള്ളനിര്‍മാതാക്കള്‍ക്ക് ലാഭത്തിനേക്കാള്‍ ഉപരി കലയോടുള്ള അവരുടെ വീക്ഷണത്തിന്‍റെ സത്യസന്ധമാായ കാഴ്ചപ്പാടായിരിയ്ക്കും എന്നു കരുതട്ടേ. ഇതുപോലുള്ളഒരുകൂട്ടംനിര്മ്മാതാക്കള്‍എഴുപതുകളിലും എണ്‍പതുകളിലും മലയാളസിനിമയുടെ സുകൃതമായിരുന്ന ഒരോര്മ്മ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും പച്ച പിടിച്ചുനില്ക്കുന്നു.
പ്രകാശനിലൂടെയും കാരിഗുരുക്കളിലൂടെയും മുരളി തന്റെ നടനവൈഭവത്തിലൂടെ പ്രേക്ഷകനെ വിസ്മയം കൊള്ളിയ്ക്കുന്നു.കെ.കെ.സി എന്ന പ്രാദേശികനേതാവിലൂടെ വി.കെ.ശ്രീരാമനും ബാബു അന്നൂരിന്റെ പൊട്ടന്‍ തെയ്യവും വെള്ളച്ചിയായും ഷഹനാസായും രംഗത്തുവരുന്ന സിന്ധുമേനോനും മികച്ച അഭിനയമുഹൂര്ത്തങ്ങളിലൂടെ പ്രേക്ഷകമനസ്സില്‍ ഇടം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കൈതപ്രം വിശ്വനാഥന്റെ പശ്ചാത്തലസംഗീതവും കെ.ജി.ജയന്‍റെ ക്യാമറാവര്ക്കും എഡിറ്റിങ്ങുമെല്ലാം വേണ്ട വിധത്തില്‍ സമന്വയിപ്പിയ്ക്കാന്‍ പ്രിയനന്ദനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും (പ്രാകൃതമായ ആ ഒരു വികാരത്തിന് മൂല്യശോഷണം സംഭവിയ്ക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തില്‍) ഉറവവറ്റാത്ത ഹൃദയങ്ങളുമായ് വാഴുന്നവരുടെ വ്യാധിയും മറ്റുള്ളവരുടെ ആധിയും മാറ്റാന്‍ മറ്റൊരു ചാവേറിന്റെ രൂപത്തില്‍ പുലി മറഞ്ഞതൊണ്ടച്ചനായി ഇനിയുമിവിടെ ദുരന്തങ്ങള്‍ ശിരസ്സില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ കാരിഗുരുക്കന്മാര്‍ പുനര്ജ്ജനിച്ചുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കും. നമ്മളപ്പോഴും വളരെ സമര്ഥമായി പൊട്ടന്കളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കും. എന്‍.പ്രഭാകരനും എന്‍.ശശിധരനുംചേര്ന്നൊരുക്കിയ തിരക്കഥാരൂപത്തിന് ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു സിനിമാഭാഷ്യം രചിച്ച പ്രിയനന്ദന്‍, ദൃശ്യഭാഷയുടെ ഈ പന്ഥാവിലൂടെ താങ്കളിനിയും ഉയരങ്ങളിലെത്തട്ടെ എന്നു വളരെ വിനീതമായി പ്രാര്ത്ഥിയ്ക്കുന്നു.

നന്ദന്‍

2006-12-16T23:15:00.000-08:00

കവിക്കൂട്ടം

പഴയ സംഘമാണു ഞങ്ങളുടേത്. പി.വി.നാരായണന്‍, ടി.വി.ശൂലപാണി, പി.പി.രാമചന്ദ്രന്‍, പി.സുരേന്ദ്രന്‍.....ഞാനും. കവിക്കൂട്ടം എന്നൊരു പേര് പില്‍ക്കാലത്തുണ്ടായി. ഓരോരുത്തരും അതിനുമുന്പേ എഴുത്തു തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു. പക്ഷേ കാണാനും കൊള്ളാനും തുടങ്ങിയത് 77-78കാലത്താണ്. ശൂലപാണി ലേശം മൂത്തത്. വായനയിലും. ബാക്കി ഒരേ പ്രായം. ഏകദേശം 61 മോഡല്‍. എല്ലാവര്‍ക്കും കുറച്ച് കഥയും കവിതയുമുണ്ട്. എപ്പഴും കാണും. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയും. എഴുത്തുതന്നെ വിഷയം.വായിച്ചതും. ഒരു നാടകം സംയുക്തമായി എഴുതാന്‍തീരുമാനമുണ്ടായി. പഞ്ഞാവൂര്‍ മനയില്‍ ചായയും പരിപ്പുവടയും. നാടകം തുടങ്ങിവെച്ചു. പിന്നെണ്ടായില്യ. ഒരിക്കല്‍ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് കഥയോ കവിതയോ എഴുതുക എന്നു ധാരണയായി. വിഷയം പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ മരണം. മറ്റുള്ളവരുടെ കയ്യിലുണ്ടോ ആവോ. 17/10/79ന് ഞാനെഴുതിയ കഥ ഇങ്ങനെ.-

പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ മരണം

എന്‍റെ എല്ലാമായി ഞാനുമായി അടുത്തവള്‍. ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍. എന്‍റെ സ്വപ്നത്തിലും ജീവന്‍റെ ഓരോ കണികയിലും തുടിപ്പുകൊട്ടിപ്പാടിയവള്‍. എന്‍റെയൊപ്പമേ മരിക്കൂ എന്നായിരുന്നു ഞാന്‍ കരുതിയത്. പക്ഷേ.. അതേ, ഞാനറിയുന്നു അവളെന്നെ വേര്‍പിരിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നുവെന്ന്. ചിന്തയ്ക്കതസാദ്ധ്യമായിട്ടും അവള്‍ പിരിഞ്ഞുപോയി എന്ന സത്യം എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നു.
ദുഃഖത്തില്‍നിന്നൊരു തുള്ളി മോചനത്തിന്, ആകാവുന്നതിലേറെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ദുഃഖം ശിഷ്ടമായി. സത്യം ബോദ്ധ്യമായി. ഒരു നടുക്കം എന്നില്‍ പതിച്ചു. എന്നിലവള്‍ മരിച്ചിരിയ്കുന്നു. ഇതപൂര്‍വമാണെന്നു എനിയ്ക്കു തോന്നി. സ്മൃതിയില്‍ അവളുടെ നിഴലുണ്ടായിരുന്നു. അവളെന്നെ കാക്കക്കണ്ണുകൊണ്ടോ കടക്കണ്ണുകൊണ്ടോ ഒന്നുനോക്കിച്ചിരിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാനറിയുമായിരുന്നില്ല, എന്നെപ്പോലും.
പുനര്ജന്മത്തില്‍ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിലും അതില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നപോലെ സങ്കല്പിച്ചു.’പ്രിയകാമിനീ,വരൂ.’
അവളുടെ സ്പര്‍ശനത്തിന്,സാമീപ്യത്തിന് ശ്രമിയ്ക്കവേ എന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ പോത്തു ഭീകരമായി അമറി. പോത്തിന്‍ പുറത്തെ അവ്യക്തമായ രൂപം എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ വരിഞ്ഞ് പോത്തിനെ ഓടിച്ചുപോകുന്നു. വരിഞ്ഞ കയറ് എനിയ്ക്കു നന്നായി കാണാം. അതെന്നെ മുറുക്കുന്നുണ്ട്. ഓടിയകന്ന പോത്തിന്‍ കാല്‍പ്പാടുകളും.
അവളെ, അവളെ കാണവയ്യ.
മുന്നിലെ താളില്‍ പേനകൊണ്ടു കോറി : ‘പത്രാധിപരേ ക്ഷമിയ്ക്കൂ. എനിയ്ക്കെന്‍റെ സര്ഗശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നു. കവിതാകാമിനി എന്നില്‍ മരിച്ചുപോയിരിയ്ക്കുന്നു.’

പ്രിയ എന്‍.വി.

2006-12-16T23:14:00.000-08:00

നിറമില്ലാത്ത മുറിവുകള്‍

ബന്ധങ്ങളുടെ വലയം
അനുഭവങ്ങളുടെ ഭാരം
ചിന്തകളുടെ കാടുകയറിയ യാത്ര

വെയിലുകൊണ്ട അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക്
വല്ലാതെ ദാഹിച്ചിരുന്നു,
രക്തം കൊടുത്തിട്ടും
തീരാദാഹം.......
വിശപ്പ്,
തലച്ചോറ് കൊടുത്തിട്ടും
കൊടും വിശപ്പ്.......

കാലം മാറിയപ്പോള്‍
മഴനനഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ക്ക്
പനിപിടിച്ചിരുന്നു.
ചികിത്സിക്കാന്‍ ഹൃദയം കൊടുത്തു
നിറങ്ങള്‍...........
നിറഭേദങ്ങള്‍.......
പാതിവെച്ച് ജീവിതത്തിന്‍റെ പാഠപുസ്തകം
നിലത്തു വെച്ചതുകൊണ്ടാവാം
ചിതലരിച്ചു തുടങ്ങി.......
ചോദ്യോത്തരങ്ങള്‍ ഏറ്റുമുട്ടി
തനിനിറങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി
വഴിത്തിരിവ്.........
അറിവുകള്‍,തിരിച്ചറിവുകള്‍.......
കണ്ണില്‍ കണ്ടതും
കാതില്‍ കേട്ടതും
നിറമില്ലാതെ.......
മുറിവേറ്റ്.............

സിന്ധു.എ

2006-12-16T23:13:00.000-08:00

കമ്പോളം

വില്‍ക്കാന്‍ നിരത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന
ചരക്കുകള്‍
പലനിറം, പലതരം
വെളുപ്പ് ,കറുപ്പ്, ഇരുണ്ടത്.
ചരക്കുകള്‍ വാങ്ങാന്‍ ആളുകള്‍
വരുന്നു പോകുന്നു.
നിറവും ഗുണവുമുള്ള ചരക്കുകള്‍
എളുപ്പത്തില്‍ വിറ്റഴിയുമെന്ന്
പലരും പറഞ്ഞു

എല്ലാ ഗുണങ്ങളുമൊത്ത
അമ്മുച്ചേച്ചി
വീട്ടില്‍ത്തന്നെയിരുന്നപ്പോള്‍
മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു
ഗുണം മാത്രം പോരാ
തലയിലെഴുത്തും വേണമെന്ന്.

ചിലര്‍ക്കു ചരക്കു മാത്രം കൊടുത്താല്‍ പോരാ
കൊണ്ടു പോകാന്‍ കാറും
കാറിനു നില്‍ക്കാന്‍ ഭൂമിയും വേണം.
ചോര വിയര്‍പ്പാക്കി
ചരക്കു നന്നായി വിറ്റഴിച്ചാലോ
ഒരു പോര്, ഒരവിശ്വാസം, ഒരു സംശയം.
എല്ലാം തകിടം മറിയും
പിന്നെ
ഒരുകഷ്ണം കയര്‍
അല്ലെങ്കില്‍
ഒരു കുപ്പി പാഷാണം
പിന്നെ
എല്ലാം ശുഭം.

അഭിജിത്ത്.എം.കെ

2006-12-16T23:12:00.000-08:00

ഞാന്‍

വീട്ടിലെ ഉണ്ണിയും ഞാനാണ്
മുറ്റത്തെ മുല്ലയും ഞാനാണ്.
കൂട്ടിലെ കിളിയും ഞാനാണ്
കാട്ടിലെ കടുവയും ഞാനാണ്

രമ്യ.കെ.കെ

2006-12-16T23:11:00.000-08:00

ഗാന്ധാരി

ഹസ്തിനപുരം. എങ്ങും അന്ധകാരം. മാംസത്തിന്‍റെയും ചോരയുടേയും ഗന്ധം. നായ്ക്കള്‍ ഓരിയിടുന്നു. ഏതോ യോദ്ധാവിന്‍റെ ശവം കുറുക്കന്മാര്‍ കടിച്ചു കീറുന്നു. കഴുകന്മാര്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു.
ഈശ്വരാ....
ഗാന്ധാരി തളര്‍ന്നിരുന്നു.

ഒന്നുറക്കെ കരയാന്‍ പോലും കഴിയുന്നില്ല. യുദ്ധം എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. ‘ധര്‍മ്മം ജയിക്കട്ടെ’ തന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ജലരേഖയായി. എവിടെ ധര്‍മ്മം ജയിച്ചൂ? ചതിയിലൂടെ വീരയോദ്ധാക്കളെല്ലാം വീണു. ഭീഷ്മര്‍, ദ്രോണര്‍. കര്‍ണന്‍ അങ്ങനെ എത്രയെത്ര.....
ഈശ്വരാ എന്തിന് ഞങ്ങളെ മാത്രം ബാക്കിവെച്ചൂ?
യുദ്ധം എന്തിനായിരുന്നു?
അധികാരമോഹം. മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അധികാരം കയ്യടക്കാനുള്ള വടംവലിയില്‍ എല്ലാം നശിച്ചു. സഹോദരങ്ങള്‍ പരസ്പരം വാളോങ്ങി. പാണ്ഡവര്‍ എന്തു നേടീ. ഗതികിട്ടാത്ത ആത്മാക്കളെപ്പോലെ ഉഴറുന്നു. സൂത്രധാരനായ കൃഷ്ണന്‍ മൌനത്തിലാണ്. എന്ത് നേടീ. ആരും ഒന്നും നേടിയില്ല. നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രം. നൂറു മക്കളെ നൊന്തു പെറ്റു. ഇനിയാരുണ്ട്. എത്ര ഓമനിച്ചാണ് വളര്‍ത്തിയത്. കണ്‍മുന്നില്‍ അവര്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങി. എന്നിട്ടും ഒന്നും ഉരിയാടാനായില്ല. ലോകം സര്‍വം സഹയായി അവരോധിക്കുന്നു. അല്ല , ആ പദവിഅടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്നു. ആശീര്‍വാദത്തിനായ് സുയോധനന്‍ അരികില്‍ വന്നപ്പോള്‍, ധര്‍മ്മം ജയിക്കട്ടെ എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞ് അവനെ അയച്ചു. അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലെ അപേക്ഷാഭാവം കണ്ടിട്ടും അതു ഭാവിക്കാതെ അവനെ മടക്കി അയച്ചു.
അന്ന് രാജഗുരുക്കള്‍ നിറഞ്ഞ സദസ്സ്. ദ്രൌപദിയുടെ രോദനം തന്‍റെ സ്ത്രീത്വത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചപ്പോള്‍ പ്രതികരിച്ചു. ശക്തമായി പ്രതികരിച്ചു. അധര്‍മ്മത്തിനെതിരെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. എന്നിട്ടുമെന്തേ തനിക്ക് ഈ വിധി വന്നത്!
കൌരവര്‍ ധര്‍മ്മിഷ്ഠരല്ല. എങ്കിലും എന്‍റെ മക്കളല്ലേ? ഞാന്‍ നൊന്തു പെറ്റതല്ലെ? ഈ അമ്മക്ക് ഒരാളെയെങ്കിലും....... ഇത്ര ശപിക്കപ്പെട്ടതാണോ എന്‍റെ ഗര്‍ഭപാത്രം?
വയ്യ..ദുഃഖം സഹിക്കാനാകുന്നില്ല. എനിക്കൊന്നുറക്കെ കരയണം. ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ഒരു സാധാരണ അമ്മയാകണം. മക്കള്‍ക്കുവേണ്ടി. അവരുടെ അമ്മേ എന്ന വിളിക്കു വേണ്ടി, ഹൃദയം തുടിക്കുന്ന അമ്മ. ഈലോകത്തെ ശപിച്ച് ഭസ്മമാക്കുന്ന ഒരമ്മ.
മനസ്സേ അടങ്ങൂ....
വിധിയാണെന്നു സമാധാനിക്കൂ...
ദുഃഖം കടിച്ചമര്‍ത്തൂ.....
അമ്മ ശപിച്ചാല്‍ ലോകം എരിഞ്ഞടങ്ങും......
വേണ്ട അതു വേണ്ട
‘അമ്മേ’ ആരോ വിളിക്കുന്നു.
ഗാന്ധാരി ഉണര്‍ന്നു. ആരാണത്? വ്യക്തമാകുന്നില്ല. സുയോധനനാണോ
അല്ല എന്‍റെ മകനാണ്. തീര്‍ച്ചയാണ്.
അമ്മേ, ഇതു ഞാനാണ്, ധര്‍മ്മപുത്രന്‍.ഗാന്ധാരി സംശയിച്ചു. അതേ. എന്‍റെ മകന്‍. മകനേ.......

ശിവാനന്ദന്‍ കുറ്റിപ്പാല

2006-12-16T23:10:00.000-08:00

ചിറകുകള്‍

കണിക്കൊന്ന പൂത്തു തുടങ്ങിയപ്പോഴായിരുന്നു അവളെന്നോട് മിണ്ടിത്തുടങ്ങിയത്. നീലാകാശം തങ്ങിനിന്ന കണ്ണുകളാല്‍ അവളുടെ ലോകം എനിക്കു തന്നു. കാറ്റിന്‍റെ മര്‍മ്മരം പോലെ ഞാനെന്‍റെ ലോകത്തെ അവളുടെ കാതുകളില്‍ ചൊല്ലി. അതിനിടയിലാണ് ഞാനെന്‍റെ വീടിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്. “വീടോ!?” അവള്‍ അത്ഭുതം കൂറി. ഞങ്ങളില്‍ പൂക്കള്‍ സുഗന്ധം വിതറി. പുഴ താളമിട്ടു. ചിത്രശലഭങ്ങള്‍നൃത്തമാടി. സൂര്യരശ്മികള്‍ മഴവില്ലുതിര്‍ത്തു.
പിന്നീടൊരിക്കല്‍ അവള്‍ എന്‍റെ വീട്ടില്‍ വന്നു. പക്ഷേ .! വന്നപാടേ തിരിച്ച് അവള്‍ നീലാകാശത്തേക്കു പോവുകയാണുണ്ടായത്. അവള്‍ക്കു ചിറകുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഷമീം

2006-12-16T23:09:00.000-08:00

ഓണം

അത്തപ്പൂക്കളമിട്ടു തുടങ്ങി
കുട്ടികളൊക്കെയുമൊത്തു തുടങ്ങി
മാവേലിക്കൊരു പൂക്കളമെഴുതാന്‍
മാലോകരുടെ സന്തോഷത്താല്‍
കുന്നിന്‍ ചെരുവിലെ പൂക്കളറുക്കാന്‍
കുട്ടികളൊക്കെയുമെത്തുന്നുടനേ
പൂക്കളമൊക്കെയുമിട്ടുകഴിഞ്ഞാല്‍
പപ്പടം പായസമൊത്തൊരു സദ്യ.
മാവേലിക്കൊരു വരവേല്പായാ-
മാലോകര്‍ക്കൊരു പുണ്യവുമായീ.

പ്രഭീഷ് പി.ബി

2006-12-16T23:08:00.000-08:00

ഒരു നേര്‍ത്ത വിരല്‍പ്പാട്
ഏകാന്തതയുടെ നീര്‍കുമിളകള്‍
മനസ്സിനെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആഗ്രഹിച്ചതിനുമപ്പുറം
പുതിയ വെളിച്ചം വന്നതും
ഒരു നേര്‍ത്ത വിരല്‍പ്പാടായിരുന്നുവോ

പലനാളും പലനേരവും
അതൊരു കണ്ടെത്തലായില്ല.
പഴയകാല ഓര്‍മ്മകളില്‍
പുതിയതായി ഒന്നുമില്ല!.
ഇരുട്ടില്‍ മാഞ്ഞു പോയതും
തെറ്റായതു ശരിയായി
എന്ന തോന്നല്‍.
വേര്‍പാടിന്‍റെ ഒരു ചിറകാര്‍ന്ന
നൊമ്പരമാകുന്നു എന്ന സത്യം
സത്യം അസത്യമായതും
അസത്യം സത്യമായതും
ഒരു ഉണര്‍ന്ന പ്രഭാതമായിരുന്നു എന്ന തോന്നല്‍.

സുമേഷ് നിഹാരിക

2006-12-16T23:05:00.000-08:00

കുന്നിറങ്ങി പാടം വഴി

കുഴല്‍ക്കിണറിനരികെ
പാത്രങ്ങള്‍ തട്ടി
മറിയുന്നതോടെ
കോളനികള്‍ ഉണരും.
പൈപ്പുവെള്ളം കാത്ത് കാത്ത്
മോറാനിട്ടപാത്രങ്ങള്‍
ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നതോടെ
പീട്യേ വക്കത്തെ പഴേ
പഞ്ചായത്ത് കെണറ്റീന്ന്
രണ്ടു പാള വെള്ളം
കോരുമ്പോഴേക്കും
നേരം ഉച്ചയാകും.
സൊറ പറയാനിപ്പോള്‍
പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് നേരമേയില്ല
തിരക്കുകളൊക്കെപ്പാടേ
സ്കൂളിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ച്
കുടുംബശ്രീയുടെ ഏതെങ്കിലും
പുത്തന്‍ ഉല്പന്നങ്ങലുമായി
വരമ്പു കടന്നിട്ടുണ്ടാകും അവര്‍.
ഉച്ച തിരിഞ്ഞാല്‍
കോളനിയിലെ തിരക്കുകളൊക്കെപ്പാടേ
മായമ്മമാരുടെ
ദുഃഖവൃത്താന്തങ്ങളിലങ്ങനെയങ്ങനെ.......
നാലു മണിവിട്ട്
കുട്യോളെത്തണേനു മുമ്പ്
കുന്നിറങ്ങി പാടം വഴി
ഇടവഴിയിലെത്തുമ്പോള്‍
ആളും തര്വോം നോക്കി കുശുമ്പു പറയും.
പുതിയ കമ്പോളതന്ത്രങ്ങളെ
പ്രാകി പിരിയുമ്പോഴും
തൂക്കുസഞ്ചിയിലെ
മടക്കു നിവരാത്ത ഉല്പന്നങ്ങള്‍
ഇളകിയാടുന്ന കുണുക്കങ്ങളില്‍
അവരെ കളിയാക്കുന്നതായി തോന്നും.
അങ്ങേലമ്മൂമ്മ ഇങ്ങേലെത്തി
മുറുക്കാന്‍ ചവയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍
കൈതപ്പാടം പോയേനെപ്പററീം
മുളങ്കാട് കട്ടട്ടേനെപ്പററീം
കൊട്ടേം മൊറോം വിറ്റ് കുട്ട്യോളെ പോറ്റ്യേ
ആതുരത്വങ്ങള്‍ അയവിറക്കും.
ഇപ്പോള്‍ തിരക്കുകളൊക്കെപ്പാടേ
കുഴല്‍ക്കിണറിനരികെ
വെള്ളം പിടിക്കാനുള്ള വെപ്രാളത്തിലാകും.
അമ്മായ്യമ്മമാര്
മര്വോള് പെറ്റ
ഒക്കെയ് ലും എളേ മക്കളെ
താലോലൂം പൂലോലൂം പാടിയൊറക്കും.
തിടുക്കം കൂട്ടീട്ടും
നിരങ്ങിനീങ്ങുന്ന ജീവിതം
അവരങ്ങനെ മോന്തിയാക്കും.

കെ.പി സന്ദീപ്

2006-12-16T23:02:00.000-08:00

കിനാവ്
ചെറിയ ചോണന്‍
മരിക്കുമ്പോള്‍
അരിയതായ
കിനാവുകള്‍
വലിയതായി
വളര്‍ന്നിട്ടി-
ദ്ധരയെ മൊത്തം വിഴുങ്ങുമോ?

പത്രപ്രവര്‍ത്തന ശില്‍പശാല

2006-10-02T08:06:00.000-07:00

വായനശാലയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ എടപ്പാള്‍ പ്രസ്ഫോറത്തിന്റെ സഹകരണത്തോടെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കായി പത്രപ്രവര്‍ത്തനപരിശീലനം സംഘടിപ്പിച്ചു. വാര്‍ത്ത, ഫീച്ചര്‍, റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ തുടങ്ങിയവ തയ്യാറാക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഭാഷാപരവും വസ്തുതാപരവുമായ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രസ്ഫോറം സെക്രട്ടറി സുരേഷ്ബാബു ക്ലാസെടുത്തു. റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരായ സുരേഷ്‌.ഇനായര്‍, റോഷന്‍ കൂടല്ലൂര്‍ തുടങ്ങിയവരും സംസാരിച്ചു. പ്രസ്ഫോറം പ്രസിഡന്റ്‌ കണ്ണന്‍ പന്താവൂര്‍ അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്നു. 30 വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പങ്കെടുത്തു. തത്സമയ വാര്‍ത്താരചനയില്‍ മികച്ചപ്രകടനം കാഴ്ചവച്ച വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക്‌ പ്രസ്ഫോറം സമ്മാനം നല്‍കി. വായനശാലാ സെക്രട്ടറി പി എന്‍ ദിവാകരന്‍ സ്വാഗതവും പി പി രാമചന്ദ്രന്‍ നന്ദിയും പറഞ്ഞു.

പി ജയന്തന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെ കവിതകള്‍

2006-08-16T05:23:00.000-07:00

(1923 മാര്‍ച്ച് 5ന് വട്ടംകുളം പഞ്ചായത്തിലെ നെല്ലേക്കാട് പഞ്ഞാവൂര്‍ മനയില്‍ ജനിച്ചു. 25 വര്‍ഷത്തോളം സ്കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു. 1974 ഏപ്രില്‍ 24ന് അന്തരിച്ചു.
കൃതികള്‍ :
‘സ്വര്‍ണ്ണരേഖകള്‍’ (കവിതാസമാഹാരം), ‘നാരായണീയം’ (പരിഭാഷ).

1 മോചനം
(ജീവതം മുഴുവന്‍ ദേവനായും പിശാചായും മാത്രം ജീവിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്‍. അന്ധലോകങ്ങളില്‍ക്കൂടി തപ്പിത്തടഞ്ഞു നടക്കുന്ന ശരീരം. ആകാശങ്ങളെ ഭേദിച്ചു ചിറകുവിടര്‍ത്തി ഉയരുന്ന ആത്മാവ്. ഈ ദ്വന്ദങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍ ഒരേസമയം മൃത്യവിന്റേയും ഈശ്വരന്റേയും ഉപാസകനായതില്‍ അത്ഭുതമെന്ത്? ഒരു കാര്യം കൂടി. 1946 ല്‍ എഴുതപ്പെട്ട മോചനം എന്ന കവിത മുതല്‍ അവസാനമെഴുതിയ പേരിടാത്ത ഒറ്റക്കവിതവരെ മിക്കവാറും എല്ലാ കവിതകളിലും ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയില്‍ കിടന്നു പിടയുന്ന ഒരാത്മാവിന്റെ തേങ്ങലുകള്‍ കേള്‍ക്കാം.)

പാമരന്‍ ഞാനെന്നാലും
പാവനാത്മാവേ! വിശ്വ-
പ്രേമമെന്നെയുമിന്നോ
നാളെയോ ലാളിയ്ക്കുമോ?

ജീവിതം ശോകാകുലം
പാപപങ്കിലം തുച്ഛം
കേവലം തമസ്സതി-
ന്നപ്പുറം മൃതിശേഷം

ഈ വിചാരത്താല്‍ ഭാനു-
ബിംബവും കരിക്കട്ട-
യാവുകയാണെന്‍ മുന്നില്‍
നിസ്തേജനാവുന്നൂ ഞാന്‍.

മോചനം-പ്രാപഞ്ചിക-
ബന്ധത്തില്‍നിന്നെന്നേയ്ക്കും
മോചനം-ലഭിയ്ക്കുവാന്‍
മാര്‍ഗ്ഗമെന്തതുമാത്രം

ആരാഞ്ഞു തപ്പിത്തട-
ഞ്ഞന്ധലോകത്തില്‍ക്കൂടെ-
യാരാവമെന്യേ പോക-
യാണുഞാന്‍ വിശ്വാത്മാവേ!

അവിടുന്നഹസ്കര-
രശ്മിയായ്, പയോദമായ്
ഭുവനം നിറയ്ക്കുന്ന
വായുവായ്, കല്ലായ്, മണ്ണായ്

പ്രകൃതിശ്രേയസ്സിന്നായ്
ബദ്ധനായീടുമ്പൊഴീ
വികൃതിക്കുടുക്കയ്ക്കു
മോചനം വേണംപോലും!

2 മുള്‍ക്കിരീടം
(ഈ കവിയുടെ മാനിഫെസ്റ്റോ എന്ത് എന്നു കാണിക്കുന്ന രചന. മാത്രമല്ല, കവിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ കവിത അദ്ദേഹത്തിനു വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.)

പൊന്നിന്‍സിംഹാസനത്തിന്‍ പൊടിപുടവയെടു-
ത്തസ്സലായിത്തുടച്ചി-
ട്ടെന്നേ നന്നായിരുത്തുന്നതിനു തുനിയുവോര്‍-
ക്കെന്റെ നിത്യാഭിവാദ്യം,
എന്നാലും ഞാന്‍ വരുന്നില്ലവിടെ, ജനതതന്‍
പാദചര്യയ്ക്കു വെമ്പീ-
ടുന്നോര്‍ക്കായ് കാത്തിരിപ്പുണ്ടൊരു സുഖരഹിതം
ജീവിതം മുള്‍ക്കിരീടം.

ചൂടും ഞാന്‍, നാളെ ജന്മാന്തരസുകൃതവശാ-
ലിക്കിരീടം ഭവാനും
ചൂടാം, ജന്മാവകാശം സഹജ! മനുജ! ഹേ
യൌവരാജ്യം ത്യജിക്കാം
ഊടും പാവും രചിക്കാം പുതുപുതു വിജയ-
ങ്ങള്‍ക്കു, സാമ്രാജ്യമോഹം
കൂടുന്നാകില്‍ പറിച്ചാക്കടലിലെറിയുവാന്‍
നീ മടിയ്ക്കൊല്ല രാജന്‍!

തേനും പാലും മുറയ്ക്കെന്‍ ധരയിലൊഴുകുമാ-
റാകണം നീതിബോധം
വാനോരേക്കാള്‍ വളര്‍ന്നീടണമിവിടെ ജന-
ങ്ങള്‍ക്കു നല്‍ശീലമായി
നാനാശാസ്ത്രങ്ങള്‍ മേന്മല്‍ കലകള്‍ പരമമാം
സത്യമെന്തെന്നു കാണാ-
നൂനംവിട്ടുള്ളൊരന്വേഷണമിവയെയുപാ-
സിക്കുമെന്‍ ഭൂപഭാവം.

പാട്ടും കൂത്തും മുറയ്ക്കെന്നരമനയിലിട-
യ്ക്കൊക്കെയുണ്ടായിടട്ടേ,
വേട്ടയ്ക്കും പോകുവന്‍ ഞാന്‍, കൊടിയ പടനിലം
പൂകുവന്‍ നിഷ്പ്രയാസം
മട്ടോലുംവാണിതൊട്ടുള്ളൊരു മണിമുഴുവന്‍
ഞാന്‍ വരിപ്പന്‍, ശിരസ്സില്‍
തൊട്ടാല്‍ പ്രാണന്‍ പിടയ്ക്കും തുടുനിണമുടനെ-
ച്ചോര്‍ക്കുമെന്‍ മുള്‍ക്കിരീടം.

എല്ലാരും തുല്യരാണെന്നിളയിലടിപണി-
ഞ്ഞീടുവാന്‍ മര്‍ത്ത്യനായി-
ട്ടില്ലാരും ഭൂപനെന്യേ പരനു; പരമമാം
സൌഹൃദം തിങ്ങുമെങ്ങും.
കല്യാണം ചേര്‍ക്കുവാനീ നിലയിലുരുതരം
സേവനം ചെയ്യുവാനാ-
യല്ലോ ഞാന്‍ നിദ്രയറ്റെന്‍ തലയില്‍ മലരുപോല്‍
ചൂടിയീ ലാടപാദം.

കണ്ണീരും കൈയുമായിക്കഴിയുമവശനെ-
ത്താങ്ങുവാന്‍ കാട്ടുവന്‍ ഞാന്‍
കയ്യൂക്കും മെയ്മിടുക്കും കദനമപരനില്‍-
ച്ചേര്‍ക്കുവാനല്ല തെല്ലും
പുല്ലാണന്യാപഹാസം, കലഹ,മമലമാം
മാനസം നല്കിടുന്നോ-
രുല്ലാസം ജീവചൈതന്യമതിനു വഹി-
ക്കുന്നു ഞാനിക്കിരീടം.

സമ്രാട്ടെന്‍ പൂര്‍വ്വജന്മാര്‍ക്കിവിടെയനുവദി-
ച്ചില്ല ലോകം ചിരത്വം
സാമ്രാജ്യത്വം മരിച്ചു ജനതതികളതിന്‍
ശേഷകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തൂ
നിര്‍മ്മര്യാദം പഴഞ്ചന്‍ പെരുമകള്‍ പറവാന്‍
ഞാന്‍ വരുന്നില്ല; നിങ്ങള്‍-
ക്കിമ്മന്നന്‍ ദാസനല്ലോ പദമലര്‍ പണിവാന്‍
ഭക്തനായ് വന്ന ദാസന്‍.

സ്നേഹം താന്‍ മുള്‍ക്കിരീടം, സഹനസമരമെന്‍
മുള്ളു പാദം നിതാന്തം
ദേഹം ചേതസ്സു നീറ്റുന്നൊരു കദനഭരം
ഭീകരം ബാണശയ്യ
ദാഹിച്ചും ഞാന്‍ വിശന്നും കഴിയുമിവയിലീ-
ലോകശാന്തിക്കുവേണ്ടി-
ജ്ജീവിക്കും ദാസനായിച്ചെറിയ പുഴുവിനും
കൂടിയിച്ചക്രവര്‍ത്തി.

കീര്‍ത്തിക്കേണ്ടെന്റെ നാമം, കഥകളെഴുതിവെ-
ച്ചീടൊലാ നിങ്ങളാരും
മാര്‍ത്തട്ടില്‍ത്താന്‍ പ്രവേശിപ്പതിനു തവകവാ-
ടങ്ങള്‍ തള്ളിത്തുറക്കും
ധൂര്‍ത്തന്‍ ഞാന്‍ വെണ്ണ കട്ടീടിന കപടകിശോ-
രന്റെ മട്ടില്‍ തപസ്സാല്‍
തീര്‍ത്തീടും നിങ്ങളില്‍ത്താനൊരു പുതിയ മനോ-
രാജ്യസാമ്രാജ്യഗേഹം.

രാജത്വം സ്വപ്നമോര്‍ത്താല്‍; പിറവി മരണവും
രണ്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയ്ക്കായ്
ജീവിക്കുന്നൂ മനുഷ്യന്‍ നിരവധി സുഖദുഃ-
ഖങ്ങള്‍ തിന്നും മറന്നും
സ്നേഹിച്ചാല്‍ നേട്ടമാണീ മഹിയില്‍, മഹിതമാം
ജീവിതം; സര്‍വ്വരാലും
സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടു വാഴ് വന്‍ സകലമൊടുവില്‍ ഞാന്‍
വിട്ടു ചൈതന്യഭാവന്‍.

3 ഗര്‍വ്വഭംഗം
(ജീവിതത്തെ-ഉണ്ണുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്റെ
ഭൌതികജീവിതത്തെയല്ല, കവിയുടെ കാവ്യജീവിതത്തെ-സമഗ്രമായി
പ്രതിപാദിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് ഈ കവിത)

മുപ്പത്തുമുക്കോടി ദേവകള്‍ വാഴുന്ന
സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍നിന്നു കിഴുപ്പോട്ടു നോക്കി ഞാന്‍
കണ്ടതോ കഷ്ടം! ചരാചരം സര്‍വ്വവും
കുണ്ടില്‍ക്കിടക്കും നരകങ്ങള്‍ മാത്രമാം
എല്ലാം കിനാവുകളിസ്വപ്നലോകത്തി-
ലല്ലോ ജനിച്ചുജീവിച്ചു മരിപ്പു നാം
ആശതന്‍ പൂങ്കാവനത്തില്‍ ചവിട്ടി ഞാന്‍
ആദര്‍ശമെന്നുള്ളൊരൂന്നുവടിയുമായ്
നല്ലൊരു ഗന്ധം പരക്കയാല്‍ കല്യാണ-
സൌഗന്ധികത്തെ തിരഞ്ഞു നടന്നു ഞാന്‍
എന്‍ ഗര്‍വ്വഭംഗം നടക്കുകയാണെന്ന-
തെന്താകിലും ഞാനറിഞ്ഞില്ലൊരല്പവും
പ്രേമമേ നീയെന്‍ തലയില്‍ക്കയറ്റിയ
ഭീമമായുള്ള ചുമടൊന്നിറക്കുവാന്‍
ജന്മശതത്തിന്നുമാകായ്കയാല്‍ മര്‍ത്യ-
ജന്മത്തിനുള്ള വിലകൊടുക്കുന്നു ഞാന്‍
നിന്നുദയത്തെ പ്രഭാകര, കാത്തുഞാ-
നിന്നുറങ്ങട്ടെ പ്രതീക്ഷാഭിയുക്തനായ്

ഓരോ മലരിലും ഗന്ധം നിറപ്പവന്‍
ഓരോ തളിരിനും മാര്‍ദ്ദവം നല്‍കുവോന്‍
പാരിന്നു സൌന്ദര്യവായ്പു നല്‍കുന്നവന്‍
ആരെന്നറിവാന്‍ കൊതിക്കുകയാണു ഞാന്‍
പാനപാത്രം ഞാനുടയ്ക്കില്ല, കെല്‍പ്പറ്റ
മാനവനെങ്കിലും മാനവനല്ലി ഞാന്‍?
ഏറെത്തളര്‍ന്നു ഞാനെങ്കിലും മുന്നോട്ടു
ധീരം നടന്നതിന്‍ കാലടിപ്പാടുകള്‍
മായാത്ത മുദ്ര പതിച്ചതല്ലീ വാനില്‍
മാരിവില്ലായതും മല്‍പ്രേമമായതും
പച്ചിലക്കാടുകള്‍ക്കുള്ളിലൂടെ നോക്കും
അസ്തപ്രഭനാം കതിരവനിന്നലെ
എന്നോടു ചൊന്ന രഹസ്യോക്തിയെന്തെന്ന്
ധന്യമാം ലോകമേ ചോദിച്ചിടേണ്ട നീ.
എന്നെച്ചലിപ്പിക്കുമെന്തൊന്നിനും അധ-
മര്‍ണ്ണനാണെങ്കിലും ഞാന്‍ കടം വീട്ടുവന്‍
ജീവിതം നേടുവന്‍, മൃത്യുഭയത്തിന്റെ
മൂടുപടങ്ങള്‍ പറിച്ചിതാ ചീന്തുവന്‍
നൂലിഴപ്പാലത്തിലൂടെ നടന്നു ഞാന്‍
മാലിന്യമെല്ലാം തുടച്ചുനീക്കും ദൃഢം
വീരവാദങ്ങള്‍ക്കു മാപ്പു നല്‍കില്ലയോ
വീമ്പുകള്‍ ചൊന്നതും നിങ്ങള്‍ പൊറുക്കണേ
ജീവന്‍ തുടിയ്ക്കയാല്‍ കോരിത്തരിപ്പു ഞാന്‍
ഭാവങ്ങള്‍ മാറുന്നു ഭാഗ്യത്തികവിനാല്‍

സ്വര്‍ണ്ണനാണ്യങ്ങള്‍ നിറച്ചൊരു ചെപ്പില്‍ നി-
ന്നിന്നുമെടുക്കുന്നു നാലഞ്ചു നാണയം
എന്തിന്‍ വിലയായ് കൊടുക്കണം ഞാനിവ-
യെന്നതജ്ഞാതം, കളിയല്ല മോഷണം
എന്നുയിര്‍ ചെപ്പില്‍നിന്നെങ്കിലും മോഷണം
തന്നെയാണിപ്പണിയെന്നറിയുന്നു ഞാന്‍
ബന്ധിതനായി ഞാന്‍ വില്പനക്കാരുടെ
ചന്തയില്‍ച്ചെന്നിവ കാണിച്ചുപോകയാല്‍
എങ്ങുനിന്നെങ്ങുനിന്നെന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കി-
തെന്നില്‍നിന്നെന്നില്‍നിന്നെന്നു വചിക്കവേ
എന്നെപ്പിടിക്കുന്നു, കെട്ടുന്നു മാനുഷ-
മ്മന്യരാം ക്രൂര പിശാചിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍
പല്ലിളിക്കുന്നു പരുങ്ങിനില്‍ക്കുന്നൊരെ-
ന്നെല്ലു മുഴുവന്‍ തകര്‍ക്കുന്നു ഭീകരര്‍
ചെപ്പു തുറക്കാനറിയാത്തവരുടെ
ജല്പനം, പീഡനം, ഭീകരാക്രോശനം
എന്നനുരാഗാനുഭൂതിതന്‍ താക്കോലു
നിങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കാം തുറക്കുവിന്‍ കൂട്ടരേ

ഇന്നൊളിയമ്പുകളേറ്റവനെങ്കിലും
ധന്യനായ് തീരുന്നു രംഗത്തുവച്ചു ഞാന്‍
നിന്നൊളിക്കണ്‍മുനത്തെല്ലിനാല്‍ ജീവിത-
സുന്ദരീ കാമുകീ, ഞാനുയിര്‍ക്കൊള്‍കയാം
മണ്‍കുടം തല്ലിയുടയ്ക്കായ്കിലാരുമെന്‍
സംഗീതമേളാനുഭൂതി ഞാന്‍ നല്കിടാം
നീ വസ്തു, നിന്‍ നിഴല്‍ ഭീകരമാം മൃതി
ജീവിത കാമുകീ, നിന്നഴകിന്‍ രതി
നിസ്തുലാനന്ദാനുഭൂതി നിരാശതന്‍
ഗര്‍ത്തത്തില്‍നിന്നെഴും ഭീതി നിന്‍ വൈകൃതം

അങ്ങകലത്തതാ കേള്‍ക്കുന്ന ജീവിത-
സംഗീതമാധുരി, കോരിത്തരിപ്പു ഞാന്‍
എന്നെപ്പുണരാനണയുന്ന കൈകളി-
ലെന്തിന്നു ഞാനിന്നമരാതിരിക്കണം?
വിശ്വരംഗത്തിന്നണിയറയില്‍വെച്ചു
വിശ്വാസപൂര്‍വ്വം ചിലങ്ക ചാര്‍ത്തുന്നു ഞാന്‍
പോവിന്‍ കരിനിഴല്‍ക്കൂട്ടമേ, നിങ്ങള്‍ക്കു
ഭാവുകം നേരുകയില്ല ഞാനല്പവും
എന്നെ ചതിയില്‍പ്പെടുത്തുവാന്‍ വന്നവര്‍-
ക്കെന്താകിലും ഞാന്‍ പിടികൊടുക്കില്ലിനി
എന്തൊരാനന്ദം തിരശ്ശീല നീങ്ങവേ
രംഗഭൂവിങ്കല്‍ വെളിച്ചം പരക്കവേ
നൃത്തം തുടങ്ങീ കരാളയാം ചണ്ഡിതന്‍
നിസ്തുലകേളി, യുഗങ്ങള്‍തന്നുള്‍ച്ചിരി
മൃത്യുഞ്ജയനില്‍നിന്നാര്‍ജ്ജിച്ച നല്‍ച്ചിരി
സത്യവാങ്മൂലം കവിയുടെ പുഞ്ചിരി
ഈ വെളിച്ചത്തില്‍ച്ചിരിക്കുന്നിതേവരും
ജീവിതസ്പന്ദനം, നൂതനസ്പന്ദനം
താളക്രമത്തില്‍ ചവിട്ടുന്നു ഞാന്‍ ഭദ്ര-
കാളീ, വിയര്‍പ്പിന്റെ ഗന്ധത്തിലല്പവും
മദ്യച്ചുവയില്ല, മാംസച്ചുവയില്ല
മദ്രസം ശാന്തി, ശ്മശാനകേളീരസം

ശംഖനാദങ്ങള്‍, കടുംതുടി, ഭീകര
രംഗക്കൊഴുപ്പില്‍ച്ചവിട്ടും ചവിട്ടുകള്‍
ബ്രഹ്മപ്രളയലയം ചമയ്ക്കുന്നല്ലി
ജന്മം സഫലമാക്കീടുവാന്‍ ഞാനിനി
പാപക്കറകളെ നക്കിയെടുക്കുന്ന
നാവു നീളുന്നൂ ഭയങ്കരം താണ്ഡവം
നിങ്ങളിലൊക്കെ പ്രവേശിപ്പുഞാന്‍ നൂറു-
ഭംഗികളായി, പ്രപഞ്ചസൌന്ദര്യമായ്

എന്നുദരത്തിലൊതുങ്ങുകില്ലേ വിശ്വ
സൌന്ദര്യമേ നീ, മെരുക്കുന്നു നിന്നെ ഞാന്‍
ആഴികളൊക്കെ ഞാനാചമിക്കുന്നു മ-
ജ്ജീവനാളത്തിന്നൊരാര്‍ദ്രത നല്കുവാന്‍
കൂറ്റന്‍ മലകളേ, നിങ്ങളുയര്‍ത്തുന്ന
കോണിപ്പടി ഞാന്‍ ചവിട്ടുന്നു നിര്‍ഭയം
ആദിത്യചന്ദ്രരേ, നിങ്ങളെന്‍ സാക്ഷികള്‍
ജീവിതക്കയ്പുകള്‍ തിന്നതിന്‍ സാക്ഷികള്‍
വൃക്ഷലതകളേ നിങ്ങളെന്‍ തോഴികള്‍
നക്ഷത്രവൃന്ദമേ നിങ്ങളെന്‍ കൂട്ടുകാര്‍
പൊന്നണിഞ്ഞെത്തുന്ന പൂമ്പുലരിത്തയ്യല്‍
എന്നുടെ മറ്റൊരു കാമുകിയല്ലയോ?
നിത്യാഭിവാദനം സത്യപ്രപഞ്ചമേ
മിഥ്യകളൊക്കെപ്പുറത്തു കടക്കണം
ഇത്താണ്ഡവത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സുനിശ്ചിതം
സത്യാവലോകനം, സൌന്ദര്യദര്‍ശനം
എന്നെ ക്ഷണിച്ചതാ,രെന്തിനെ,ന്നാകിലും
പുണ്യപുമാനേ, ജയിച്ചു ഭവാന്‍ ദൃഢം
കാത്തുനില്ക്കുന്നില്ല ഞാനാരെയും സ്നേഹ-
നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ക്കേറെ ദാഹമുണ്ടെങ്കിലും.

4 സ്വര്‍ണ്ണരേഖകള്‍

(കളംപാട്ടിന്റെ സങ്കേതമുപയോഗിച്ച് എഴുതിയ ഒരു കവിത. ഈ കവിത
വായിച്ചുകേട്ടപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഒരു നിരൂപകന്‍ പറഞ്ഞു: ഇതെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഇതില്‍ ശാന്തിയുണ്ട്" വിരഹാര്‍ത്തയും വികലാംഗയും വിഗതസൌഭഗയുമായ
മൃത്യവിന്റെ ഭദ്രകാളിയേയാണ്അശാന്തനായ കവി തന്റെ ഉള്‍ക്കളത്തിലേയ്ക്ക്
വിളിച്ചതെന്ന് നിരൂപകനുണ്ടോ അറിഞ്ഞു)

മണ്ണിന്റെ മടിത്തട്ടില്‍
മധുരമായ് ചിരിതൂകി
വിണ്ണിന്റെ കുതുകങ്ങള്‍
മദമേകും വികാരങ്ങള്‍

എണ്ണമറ്റുണരുമ്പോള്‍
എങ്ങുനീ സദാനന്ദേ
എന്നില്‍നിന്നകന്നേവം
ഏകാന്തേ നിവസിപ്പൂ

സ്വര്‍ണ്ണരേഖകള്‍ നോക്കി
യെത്രനാള്‍ തിരഞ്ഞൂ ഞാന്‍
വര്‍ണ്ണഭംഗികള്‍ നോക്കി
കര്‍ണ്ണകൌതുകം നോക്കി

നിത്യമാം വിയോഗത്തിന്‍
നിദ്ര മൂടിടും മുമ്പേ
നിത്യതേ കുറിച്ചു ഞാന്‍
ഇക്കളം വരില്ലേ നീ?

അഴകിന്റെ മഴമിന്നല്‍
അങ്കിവസ്ത്രവും ചാര്‍ത്തി
മിഴികള്‍ താമരമൊട്ടു
വിരിയുംപോല്‍ വികസിച്ചു

തിരിനീട്ടി കളംപൂജി-
ച്ചരികേ വീണിരക്കുമ്പോള്‍
വിരിമാറൊന്നുലഞ്ഞതെ-
ന്നൊളികണ്ണാല്‍ നുകര്‍ന്നേന്‍ ഞാന്‍

മൃദുവായ് പുഞ്ചിരി തൂകി
മൃതിയെ നീയകറ്റുമ്പോള്‍
മൃദുലഗാനമായ് ചുണ്ടി-
ലമരുവാന്‍ കുതിച്ചൂ ഞാന്‍

വിരഹവേദനകൊണ്ടു
വിഗതസൌഭഗനെന്നെ
വിമലേ നീ വിളിച്ചത്
വിരിമാറിലടയ്ക്കാനോ?

ചിരിതൂകിക്കുഴഞ്ഞെന്റെ
വിരിമാറില്‍ക്കടക്കാനോ
വിരഹാര്‍ത്തേ കളംപൂജ
കഴിയാറായ്, ചിലമ്പുകള്‍

നലമായ്, കിങ്കിലമായ് നി-
ന്നൊലിതൂകി ചവിട്ടുകീ
നിലമൊന്നു തുടിക്കട്ടേ
നിദ്രയോടിയൊളിക്കട്ടെ

അഖിലാര്‍ത്തിഹരേ നിന്നെ
യടിമുടി വരച്ചൂ ഞാന്‍
അതിശാന്തം കലികൊള്ളാ-
തകമേ നീയിരിക്കുമ്പോള്‍

ഇതുകണ്ടു കുളിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
ഇംഗിതം പൂത്തു കായ്ക്കുമ്പോള്‍
ഇടിനാദം മുഴങ്ങുന്നു
പടവാള്‍ ഞാനെടുക്കുന്നു

ഇനിയും ശോഭനേ നിന്നെ
ഇവിടെ ഞാന്‍ വരച്ചേയ്ക്കാം
ഇതു മായ്ക്കാന്‍ സമയമായ്
ഹൃദയം ശാന്തമാകാറായ്

വിരഹാര്‍ത്തേ, വികലാംഗേ
വിഗതസൌഭഗേ, ദേവീ
വിരിയുമോ കളം മായ്ക്കാന്‍
കഴിയാതുള്‍ക്കളം തന്നില്‍?

5 തെളിനീര്‍ക്കുടം

അമ്മേ ,മാമകഹൃദയചകോര-
മടങ്ങാതുള്ളൊരു ദാഹത്താ-
ലമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്നായ് പിന്നെയു-
മുഴറുകയാണിന്നും
മാനം വിട്ടു കരഞ്ഞുകിടന്നാല്‍-
മാത്രം തരുവന്‍ ഞാ-
നാനന്ദത്തിന്നുറവിടമാകിയൊ-
രമ്മ ശഠിയ്ക്കുന്നൂ.
കൈയും കാലുമിളക്കിയുമിളകിയു-
മിഴയാന്‍ കൊതി കൊള്ളും
മെയ്യില്‍ ചേര്‍ ന്നൊരു മുറിവുകള്‍ ചതവുകള്‍
പീഡകള്‍ ചേര്ത്താലും
കുടുകുടെയെന്നില്‍ നിറഞ്ഞുവഴിഞ്ഞൊരു
ചിരിയുടെ നാദത്താല്‍
കുതുകം പൂണ്ടു ചിരിയ്ക്കുകയാണെ-
ന്നംബിക നിര്‍വ്യാജം
വാനവനെന്നും മാനവനെന്നും
ഞാനെങ്ങനെയറിയാന്‍
ദീനതനീക്കിസ്സത്യജ്ഞാന-
മെനിയ്ക്കു തരേണം നീ
തെറ്റുകള്‍ വീഴ്ചകള്‍ കുറ്റം കുറവുകള്‍
മര്ത്ത്യനു സഹജാതം
പെറ്റമ്മയ്ക്കുള്ളലിവിന്നമൃതൊരു
തുള്ളിയിരക്കുന്നേന്‍
ദുഃഖം തന്നു സുഖം ചോദിപ്പാന്‍
വരുമെന്‍ വികൃതിത്തം
ചില്ക്കാമ്പായ നിനക്കും തെല്ലു
പൊറുക്കാന്‍ കഴിയായ്കില്‍
താവകവാഞ്ഛകളാണു മരിപ്പതു
വെള്ളിവിഹായസ്സില്‍
താഴാതങ്ങനെ വളരേണ്ടും ദ്യുതി
തളരാനിടയാകും.
അമ്മേ മാമകഹൃദയചകോര-
മടങ്ങാതുള്ളൊരുദാഹത്താ-
ലമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്നായ് പിന്നെയു-
മുഴറുകയാണെന്നും
താനുണ്ണാത്തൊരു തേവരുനല്കും
വരമായ് വന്നേയ്ക്കും
മാനവരാശിയ്ക്കെന്നുടെസേവന-
സംഭാവന ജനനീ
തെല്ലു കനിഞ്ഞരുളേണമനുഗ്രഹ-
മായതുകൊണ്ടന്നില്‍
കല്യാണീ ,കരുണനിറഞ്ഞൊരു
കടനേര്‍മിഴിയാലേ
സ്നേഹം വറ്റിവരണ്ടുകിടക്കും
മണലാരണ്യത്തില്‍
ദാഹം കൊണ്ടു മരിയ്ക്കാറായൊരു
ജനത പിടയ്ക്കുന്നൂ.
ഞാനൊന്നങ്ങോട്ടോടിയണഞ്ഞെന്‍
തെളിനീര്ക്കുടവും ചേര്‍-
ന്നൂനം വിട്ടു ചരിയ്ക്കെപ്പാത്രം
തനിയേ നിറയാവൂ.
പടയാണത്രേ പാരിനു പരിചയ-
മതുലപ്രേമത്തിന്‍
പരിമളമേന്തും പ്രാണപ്രീണന-
വാതകമാകാം ഞാന്‍
വെള്ളപ്രാവുകളിണയുടെ കൊക്കില്‍
ചേര്ക്കുന്നരിമണിഞാന്‍
മല്ലീസായകരാഗൌഘത്താല്‍
മധുരിപ്പിച്ചേയ്കാം
ശാന്തി ലസിയ്ക്കും വൈകുണ്ഠത്തിന്‍
ഗോപുരപാലന്മാര്‍
ശാന്തന്മാരായ് വരുവാനിനിയും
കാലം നീണ്ടേയ്ക്കാം
ദുര്ഗ്രഹദുഷ്ടദുരൂഹചരിത്രം
പുനരാവര്ത്തിയ്ക്കാം
ദുഃഖിതനാകാതേ ഞാന്‍ ദുന്ദുഭി
കൊട്ടാം മുനിമാര്ക്കായ്
അമ്മേ,മാമകഹൃദയചകോര-
മടങ്ങാതുള്ളൊരു ദാഹത്താ-
ലമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്നായ് പിന്നെയു-
മുഴറുകയാണിന്നും
വിരിയുമുഷസ്സിന്‍ താമരതൂകും
വിമലദ്യുതിയെന്നില്‍
വിരിയുവതിന്നായ് വിരവൊടു വരികെ-
ന്നക്ഷയതേജസ്സേ
വിഗതഭയം ഞാനായിരമായിര-
മടിയിലെ മൊട്ടുകളില്‍
വിരിയിപ്പിയ്ക്കാമിതളുകള്‍ മാനവ-
വിസ്തൃതവനഭൂവില്‍
മുള്‍ ച്ചെടിയായ് ഞാന്‍ നില്ക്കാം മണ്ണില്‍
സ്നേഹിപ്പോര്‍ ക്കെല്ലാം
പിച്ചകമലരായടിമലര്‍ ,കുമ്പി-
ട്ടര്ച്ചനചെയ്തീടാം
മിന്നിനടക്കും കീടംപോലിരുള്‍
തന്നിലുമിഴയാം ഞാന്‍
ധന്യം പൂഴിത്തരിയായാലും
നിന്നുടെ മകനിഷ്ടം.
ചേതനയറ്റു കിടക്കണമെന്നാ-
ലായതുമഭികാമ്യം,
പ്രീതമനസ്സിന്നമൃതൂട്ടാനെ-
ന്നംബികയുണ്ടല്ലോ
പീഡകളറ്റു വരാനന്ദത്തിന്‍
പിഞ്ഛ നിവര്ത്തീടാം
നൂതനനൃത്തവിശേഷമണയ്ക്കാം
താവകസവിധത്തില്‍.
അമ്മേ ,മാമകഹൃദയചകോര-
മടങ്ങാതുള്ളൊരു ദാഹത്താ-
ലമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്നായ് പിന്നെയു-
മുഴറുകയാണിന്നും.

6 പോര്‍ക്കളത്തില്‍

(ജാതകം തിരുത്താനാവുകയില്ലെന്നറിയുക,എന്നിട്ടും സര്‍വശക്തിയുമെെടുത്തു വിധിയോടു മല്ലടിയ്ക്കുക,യുദ്ധത്തിനായി ജനിച്ച്.യുദ്ധത്തിലൂടെ ജീവിച്ച്,മരണം പോലും ഒരു യുദ്ധമാക്കി മാറ്റിയ ഈ കവിയുടെകഥ അദ്ധേഹത്തിന്റെ മാത്രം കഥയാണോ? ആവോ!)

അന്ത്യരോദനം പൂര്‍വ-
പുണ്യവാന്മാരില്‍നിന്നി-
ന്നിന്ത്യേ ,ഞാന്‍ ശ്രവിയ്ക്കുന്നു
കൂരമ്പു പറിയ്ക്കുമ്പോള്‍.

കിടിലം കൊള്ളുന്നൂ ഞാ-
നിത്രമേലോര്ത്തില്ലെന്റെ
പടനീക്കത്തിന്കനം
ഞാനുണര്ന്നുയിര്‍ കൊള്‍വൂ

അംബ ,നിന്‍ സുചരിതം
തീര്ത്തപൂര്‍വികരേറ്റോ-
രമ്പു ഞാന്പറിയ്ക്കുന്നു
ഞാന്‍ തൊടുത്തതിബ്ബാണം

ഇത്രമേല്‍ പണിയില്ല
ഗുരുവിന്‍ ക്ഷതം ചേര്ക്കാ-
നിന്നെന്റെവേലയ്ക്കേറ്റം
മൂര്ച്ച കൂടുകയല്ലോ

എങ്കിലും ചെയ്തേ പറ്റൂ
വേഗമേറിയേ പറ്റൂ
സംഗഹീനനായ് ത്തന്നേ
ചെയ്യണം ഞാനെന്കൃത്യം

കണ്ണുകള്കലങ്ങുന്നെ-
ന്നാകിലുംഒരുതുള്ളി-
ക്കണ്ണീരു വീണാല്‍ പോയീ
ഞാന്പരാജിതനായീ

ശക്തിയുമലിവും ചേര്‍-
ന്നെന്റെ വേലഞാന്‍ ചെയ്തൂ
തീര്ക്കണം കഴിവതും
വേഗത്തില്‍ തന്നേ വേണം

ഒരു വന്മലയിപ്പോള്‍
പൊടിയായ് പൊങ്ങീടണം
കടല്‍ വറ്റണമിപ്പോള്‍
തീവ്രമെന്‍ മഹായത്നം

എങ്കിലും ചെയ്തേ തീരൂ
പൂര്‍വസംസ്കാരത്തിന്റെ
ഭംഗി ഞാനുരുത്തിരി-
ച്ചെടുത്തുള്‍ ‍‍ ച്ചേ ര്‍ ന്നേ പറ്റൂ

ത്വരിതം ഭ്രമിയ്ക്കുന്ന
ഗോളങ്ങളെന്നില്‍ ചേര്ക്കും
ദുരിതം പുറംതള്ളി
നീങ്ങുമെന്‍ നീക്കങ്ങളില്‍

ത്വരയില്ലാതായെങ്കില്‍
സര്‍വവും വിഡ്ഢിത്തമായ്
വരുമെന്നറിയുന്നൂ
ഞാനിതേ നിമിഷത്തില്‍

അറിയുന്നൂ ഞാനാത്മ-
നിര്‍ വൃതിയ്ക്കായെങ്കിലും
നിറയും കണ്ണീര്‍തുള്ളി
മുത്താക്കി മാറ്റും യത്നം

അജ്ഞനായിരുന്നപ്പോ-
ളാശ്വസിച്ചതു നന്നായ്
വിജ്ഞനായ് വളര്ന്നതു
വേദനിയ്ക്കുവാനല്ലീ?

എന്തൊരു ശസ്ത്രക്രിയ,
കളിയായ് തുടങ്ങിയോ-
രെന്നിലെ രണാസക്തി
കാര്യമായ് വളര്ന്നല്ലോ

പൊരുതാന്‍ ജനിച്ചൂ ഞാന്‍
പൊരുതിജ്ജീവിപ്പൂ ഞാന്‍
പോരടിയ്ക്കുകയായി-
ത്തീരുമെന്മൃതിപോലും

ജാതകം തിരുത്തേണ്ട,
തിരുത്താന്‍ കഴിവീല
ജാതകൌതുകം ധീര-
ഭടനായ് തീര്ന്നാല്‍ മതി

തൊടുക്കിന്‍ കൂരമ്പുക-
ളെന്നിലേയ്ക്കെല്ലാവരും
പടവെട്ടുവന്‍ ധീരം
ഞാനെന്റെ രംഗങ്ങളില്‍

നിത്യകാമുകിയെന്നെ-
പ്പുച്ഛിച്ചുവെന്നാല്‍ യുദ്ധം
നിര്ത്തും ഞാന്‍ ,ചിരംജീവി-
യല്ലായ്കിലെല്ലായ്പോഴും

അവളെ പ്രസന്നയാ-
ക്കീടുവിന്‍ പ്രതിയോഗി-
ഭടരേ നിങ്ങള്ക്കതേ
ശാപമോക്ഷമായ് വരൂ

കുണ്ഡലകവചങ്ങ-
ളന്നു ഞാന്‍ ദാനം ചെയ്യു-
മെന്നടുത്തണയുന്നോ-
രാദ്യത്തെയര്ഥിയ്ക്കുടന്‍.

7 ഒരു കത്ത്

(ഇത് ഇടശ്ശേരിയ്ക്ക് എഴുതിയൊരു കത്താണ്.ഇത്രയും പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാല്‍-അതും കവിതയില്‍ നിന്നുവ്യക്തമാണ്,എങ്കിലും-ഒരു കാര്യം കൂടി.ഇടശ്ശേരിടുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും കാതലായ വശം ഈ കവി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്-നൈര്മ്മല്യം.പൊന്നാനിയിലെ കോടതിഗുമസ്തനായ ഇടശ്ശേരിയെ അറിയുന്നവര്ക്ക് കുയില്ക്കുഞ്ഞുമായുള്ള താരതമ്യത്തിന്റെ സ്വാരസ്യവും നുകരാം)

അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ധ്വനി-
യുളവാക്കീടും കാല--
ബന്ധുരമേഘം പക്ഷേ
വിസ്മയം ചേര്ത്തീടായ് വാന്‍
പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി ഞാന്‍
വിന്യസിച്ചീടുന്നതു
പരമാര്ഥാന്വേഷിയ്ക്കു
പാവനം തദ്ദര്ശനം.
തിരതല്ലീടും ധീര-
വാരിധി നില്ക്കുന്നേട-
ത്തൊരു നിമ്നഗ വന്നു
ചേരുന്ന രംഗം നിത്യം
കണ്ടു കണ്ടതില്നിന്നു
കാമ്യമാം പ്രകൃത്യംബ-
തന്റെ സന്ദേശം വായി-
ച്ചിരിയ്ക്കും കവിശ്രേഷ്ഠ!!

സാഷ്ടാംഗനമസ്കാര-
മങ്ങേയ്ക്കു വിനീതമായ്

നാട്ടുകാരനാമൊരു
സോദരന്‍ ചെയ്തീടുന്നു
കാണുമാറുണ്ടങ്ങയെ-
ച്ചിലപ്പോളെന്നാലൊരു
തൂണുപോല്‍ വിറങ്ങലി-
ച്ചകന്നൂ മൌഢ്യത്താല്ഞാന്‍
തെല്ലൊരു പരിചയം
കാണിച്ച നേരത്തെന്നെ
വല്ലാതെയറിഞ്ഞമ-
ട്ടിങ്ങോട്ടു പെരുമാറാന്‍
മടികാണിച്ചീലങ്ങു
വാരിധിയ്ക്കകം ചേര്ന്ന
മദനാതുരയായ
മന്ദഗാമിനിയായ് ഞാന്‍
ഓങ്കാരപ്പൊരുളിന്റെ
മേന്മയും ശിശുവിന്റെ
പൂങ്കണ്ഠമുതിര്ക്കുന്നോ-
രോമനപ്രസാദവും

തന്നിലെ നാദബ്രഹ്മ-
മുള്‍ ക്കൊള്‍വതുണ്ടെന്നൊരു
ധന്യതാഭാവം കുയില്‍-
ക്കുഞ്ഞിനില്ലവിടേയ്ക്കും
ആര്ഷമാണിന്നാടെന്നു
ചരിത്രം പ്രകീര്ത്തിപ്പ-
തധുനാതനമായ-
സത്യമെന്നോര്ക്കുന്നൂ ഞാന്‍
ശുഷ്കമാം നീതിന്യായ-
ക്കോടതിത്തേന്മാവൊരു
പുംസ്കോകിലത്തിന്‍ കിളി-
ക്കൂടായിച്ചമഞ്ഞല്ലോ

കേവലം കറുത്തോരെ-
ച്ചെട്ടിച്ചിപ്പെണ്ണുങ്ങളെ-
ക്കേരളക്കരയുടെ
നന്ദനന്‍ നോക്കിക്കാണ്‍ കേ
നിന്ദയ,ല്ലവജ്ഞയ-
ല്ലസ്പൃശ്യബോധങ്ങള-
ല്ലുന്നതാശയനായ
ഭവാനില്‍ കതിരിട്ടൂ
നിളയെക്കാളും ഭംഗി
കാണുവാന്‍ കഴിഞ്ഞൊരാ
നിജനൈര്മല്യത്തിന്റെ
മുമ്പില്‍ ഞാന്‍ നമിച്ചോട്ടെ

8 പ്രേമലഹരി

ലോകത്തിലെങ്ങും നിറയും വിശുദ്ധ-
പ്രേമത്തെയാരാഞ്ഞലയുന്ന മര്ത്യന്‍
തന്നെസ്സമര്പ്പിയ്ക്കുവതില്ല പാരിന്‍
നിവേദ്യമായ് മൂഢതകൊണ്ടു കഷ്ടം

കര്മ്മപ്രപഞ്ചം കരിതേച്ചു കാട്ടും
കാരുണ്യമെന്തെന്നറിയാത്ത ജന്മം
വരട്ടെ,നില്ക്കട്ടെ ,നശിച്ചിടട്ടേ,
നാളേയ്ക്കതൊന്നും നിലനില്കയില്ല

ആരീ വിഹായസ്സിനെയുറ്റു നോക്കി-
യാരാഞ്ഞിടുന്നൂ പരമാര്ഥലക്ഷ്യം
ആരീ ധരയ്ക്കാന്തരമായൊരാത്മ-
ചൈതന്യമുണ്ടെന്നറിയാന്‍ തുടങ്ങീ

കരച്ചിലാരെക്കരയിച്ചു,കര്മ്മ
സന്ദേശമാരില്‍ ചലനങ്ങള്‍ ചേര്ത്തു
കാഠിന്യലേശം കലരാത്ത ധന്യ-
നാ മാനുഷന്‍ പ്രേമപവിത്രപാത്രം

കുഞ്ഞാടിനെത്തള്ള വിളിച്ചിടുമ്പോള്‍
കുഞ്ഞുങ്ങളോരോന്നു കലമ്പിടുമ്പോള്‍
അര്ഥം ഗ്രഹിപ്പാന്‍ വിഷമിപ്പതില്ലാ
മര്ത്ത്യന്‍ പ്രപഞ്ചപ്രണയൈകമാത്രന്‍

മണ്ണിന്‍ വിശപ്പൊക്കെയവന്നു തോന്നീ-
തന്നുള്ളിലെബ്ഭീകരമാം വിശപ്പായ്.
പാടങ്ങളില്‍ പച്ചപിടിച്ചു കാണാന്‍
പാവം പണിപ്പെട്ടു വിശുദ്ധനായാള്‍

എല്ലാരുമൊന്നിച്ചു സുഖിച്ചുവാഴ്വിന്‍
സ്വര്‍ ലോകമീ ലോക,മതിന്നു വേണ്ടി
പ്രേമപ്രഭാവന്‍ പണിചെയ്തതെല്ലാം
കാമാന്ധര്‍ കഷ്ടം കരിതേച്ചു വിട്ടു

മേലാളര്‍ ,കീഴാളര്‍ ,ധനാഢ്യര്‍,നിസ്വര്‍
ഭൂലോകമെങ്ങും പലമട്ടു ഭിന്നം
നോവുന്നു ചിത്തം ഹൃദയാലുവിന്നു
പാവം ശിരസ്സിന്നു കനത്ത ഭാരം

ഉറങ്ങുമെല്ലാവരുമപ്പൊഴെല്ലാം
കറങ്ങുമാമര്ത്ത്യനിലത്യനേകം
ചിന്താതരംഗങ്ങള്‍-കുറെദ്ദിനംകൊ-
ണ്ടുണ്ടായി സാക്ഷാല്‍ മുനിയാം മനുഷ്യന്‍

എല്ലാമുപേക്ഷിയ്ക്കുവതിന്നു തോന്നീ
കല്ലെന്നപോലേ കഠിനത്വമാര്ന്നൂ
ആരെന്തു ചെയ്തീടിലുമില്ലനക്കം
പിറക്കയായാദിമയോഗിവര്യന്‍

മണ്‍പുറ്റില്‍ നിന്നാ മണിനാദമുണ്ടായ്
മഹത്വമെന്തന്തതില്‍ മുറ്റിനിന്നൂ
അന്നീ ജഗത്തൊന്നു നടുങ്ങി,മര്ത്ത്യര്‍-
ക്കന്നാണു വിഭ്രാന്തി കിളിര്ത്തതാദ്യം

പ്രേമോജ്ജ്വലം മാനസമേവനുണ്ടോ
തന്‍ ദേഹമാം പുറ്റിലവന്‍ തപിപ്പൂ
ശ്രോതവ്യമാര്ക്കും മധുരം നിനാദം
ശ്രദ്ധിയ്ക്കില്‍ വിശ്വപ്രണയൈകഗീതം

പീശപ്പിള്ളി രാജീവന്‍

2006-07-04T09:01:00.000-07:00

മൂന്നാട്ടക്കഥ

(കൊടയ്ക്കാട്ടു ശങ്കുണ്ണി നമ്പീശന്റെ മൂന്നാട്ടക്കഥ എന്ന കൃതിയെ മുന്‍നിര്‍ത്തി വായനശാലയില്‍ നടന്ന സെമിനാറില്‍ പ്രശസ്ത കഥകളി - നാടക നടന്‍ പീശപ്പിള്ളി രാജീവന്‍ അവതരിപ്പിച്ച പ്രബന്ധം - സംഗ്രഹം)

രചിക്കപ്പെട്ട കൃതികളുടെ എണ്ണംകൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് ആട്ടക്കഥാ സാഹിത്യം. പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട നൂറില്‍പ്പരം ആട്ടക്കഥകളുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇന്നും അരങ്ങില്‍ സജീവമായിരിക്കുന്നത് ഇരുപതോളം ആട്ടക്കഥകള്‍ മാത്രം. അതും രചിക്കപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും അവതരിപ്പിക്കാതെ. ഒന്നു വ്യക്തമാകുന്നു. ഭാഷാസൌകുമാര്യംകൊണ്ടോ വ്യാകരണശുദ്ധികൊണ്ടോ ഒരാട്ടക്കഥയും അരങ്ങു കീഴടക്കുന്നില്ല. രംഗക്രിയാസാദ്ധ്യതകളും നാടകീയതയും കഥാപാത്രപൂര്‍ണ്ണതയും ഒപ്പം സാഹിത്യശുദ്ധിയും – ഇതായിരിക്കാം ഒരു നല്ല ആട്ടക്കഥയുടെ ചേരുവകള്‍.
ശ്രീ കൊടയ്ക്കാട്ട് ശങ്കുണ്ണിനമ്പീശന്‍ എഴുതിയ കാകുല്‍സ്ഥകല്യാണം, ചന്ദ്രാംഗദവിജയം, ശിഖിരാവണവധം എന്നീ ആട്ടക്കഥകളാണ് ഇവിടെ പഠനവിഷയമാകുന്നത്.

1.കാകുല്‍സ്ഥ കല്യാണം

കഥ പുരാണപ്രസിദ്ധമല്ല. നായകകഥാപാത്രമില്ല എന്നത് ഒരു ദോഷമാണ് എന്നു പറയാമെങ്കില്‍ ഇക്കഥയില്‍ അതുണ്ട്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആധിക്യം കഥയുടെ ഒഴുക്കിനെ, ശക്തിയെ വിപരീതമായി ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. കഥകളിയില്‍ സാധാരണ കണ്ടുവരുന്ന രംഗക്രിയകള്‍ക്കല്ലാതെ മനോധര്‍മ്മത്തിനോ വര്‍ണ്ണനക്കോ സാധ്യതയുള്ള രംഗങ്ങളൊന്നും ഇക്കഥയില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ചില പദങ്ങളെങ്കിലും മുദ്രകളുടെ ആവര്‍ത്തനംകൊണ്ട് വിരസമാകാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ഉദാ –
“ആത്തമോദം ഞാനീയേകിടും വിത്തവസ്ത്രാദി
പ്രീത്യാ സാകം വാങ്ങിക്കൊള്ളുക”

“ഇവരാരെവിടെ വസിക്കുന്നോര്‍? മര്‍ത്യന്മാരല്ല
ദിവി വാഴുന്നവരോയെന്നറിഞ്ഞില്ല.
ശ്രീരാമന്‍ ആഗ്നേയാസ്ത്രത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നതും ആഗ്നേയാസ്ത്രത്തിന്റെ രംഗപ്രവേശവും കിര്‍മ്മീരവധത്തിലെ സുദര്‍ശനരംഗത്തോട് വളരെ അടുത്തുനില്‍ക്കുന്നു.
രണ്ടുരാത്രികളിലായി അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ദൃഢത ഇക്കഥയ്ക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പലരംഗങ്ങളും വിരസമാകാനിടയുണ്ട്. രണ്ടു ശൃംഗാരപദങ്ങള്‍ അടുത്തടുത്തു വരുന്നത് വൈരസ്യമല്ലാതെ മറ്റൊരു രസവും ഉണ്ടാക്കുമെന്നു ചിന്തിയ്ക്കാന്‍വയ്യ. (യൂപകേതുവിന്റേയും കംബുകണ്ഠന്റേയും ശൃംഗാരപദങ്ങള്‍.)
സംബോധനകള്‍ മാത്രമടങ്ങുന്ന വരികള്‍ എഴുതിയത് കഥകളിയുടെ പരിമിതികള്‍ അറിയാതെയാവാനും തരമുണ്ട്. ചൊല്ലിക്കേള്‍ക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സുഖം അഭിനയിച്ചുകാണുമ്പോഴുണ്ടാകാനിടയില്ല.
പരിമിതമായ പരിചയംവെച്ചു വിലയിരുത്തുമ്പോള്‍ കാകുല്‍സ്ഥകല്യാണം ആട്ടക്കഥയുടെ അരങ്ങുസാധ്യതകള്‍ അതിശയകരമാണെന്നു പറയാന്‍വയ്യ.

2. ചന്ദ്രാംഗദവിജയം

അരങ്ങുവഴക്കങ്ങളെ കീഴ്മേല്‍ മറിക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങളൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലെങ്കിലും അവതരണത്തില്‍ നൂതന പരീക്ഷണസാധ്യതയുള്ള കൃതിയാണ് ചന്ദ്രാംഗദവിജയം.
ഒരു ശൃംഗാരപദത്തോടെ തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടും മൂന്നും രംഗങ്ങളില്‍ കഥകളിയില്‍ ഇതുവരെ പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടില്ലാത്ത രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. രണ്ടു ജ്യോതിഷികള്‍. ജ്യോതിഷത്തിന്‍റെ പ്രയോഗങ്ങള്‍ വശമായതിനാലാകണം ഈ രണ്ടു രംഗങ്ങളും അരങ്ങത്തു ശോഭിക്കാനാവശ്യമായ ചേരുവകള്‍ ചേര്‍ത്ത് എഴുതാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞത്.
കഥയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ പതിവുകഥകളിവഴിവിട്ടു സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു രംഗംകൂടിയുണ്ട് ഇക്കഥയില്‍. ചന്ദ്രാംഗദന്‍റെ തോണികളി. ഒരു വഞ്ചിപ്പാട്ടിന്‍റെ ഈണത്തില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഈ ഭാഗം അതിന്‍റെ ചടുലതകൊണ്ടും അഭിനയസാധ്യതകൊണ്ടും പുതുമകൊണ്ടും ശ്രദ്ധേയമാകും എന്നു തോന്നുന്നു. നതോന്നതയില്‍ സ്തുതി മുതല്‍ നദിയുടെ സ്വഭാവവും നദീതീരക്കാഴ്ചകളും വര്‍ണ്ണിച്ച് മുന്നേറി ദുരന്തത്തില്‍ കലാശിക്കുന്ന ഈ രംഗം നന്നാവാന്‍ വളരെ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്.
ഭക്തിയുടേയും വിരഹത്തിന്‍റേയും ശോകത്തിന്‍റേയും മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളും യുദ്ധരംഗങ്ങളുമൊക്കെയായി പുരോഗമിക്കുന്ന ഇക്കഥ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒന്നവതരിപ്പിച്ച് സഹൃദയമതം അറിയേണ്ടതാണെന്നു തോന്നുന്നു.

3. ശിഖിരാവണവധം

കഥകളിയിലെ പതിവുവഴിവിട്ടൊരു രംഗവും ഇക്കഥയിലില്ല. പാത്രസൃഷ്ടിയിലും മിഴിവുപോരാ. ഹനൂമാന്‍, സുഗ്രീവന്‍, അംഗദന്‍ എന്നിവരെ ഒരു രംഗത്തില്‍ ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവന്നാല്‍ ആഹാര്യശോഭ എന്ന അംശം നഷ്ടപ്പെടാനിടയില്ലേ എന്നു സംശയം.
വേറിട്ട ഒരു രംഗാനുഭവമാകാന്‍ പോന്ന ആട്ടക്കഥയാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ സാധിക്കാത്തവിധം ശുഷ്കമാണ് ഇക്കഥകള്‍ എന്നഭിപ്രായമില്ല. ചെറിയ മുറിച്ചുമാറ്റലും കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലും നടത്തിയാല്‍ അരങ്ങത്തു ശോഭിക്കാന്‍ കഴിയുന്നവയാണ് മൂന്നാട്ടക്കഥ. ആട്ടക്കഥകള്‍ വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് അരങ്ങുപാഠംകൂടി കണ്ടതിനു ശേഷമാണല്ലോ.

സര്‍ഗ്ഗദേശം ഒന്നാം അരങ്ങ്

2006-07-02T07:52:00.000-07:00

കൊടയ്ക്കാട്ടു ശങ്കുണ്ണി നമ്പീശന്‍

പണ്ഡിതന്‍, കവി, ജ്യോതിഷി, തച്ചുശാസ്ത്രജ്ഞന്‍, വാദ്യകലാവിദഗ്ദ്ധന്‍, ആട്ടക്കഥാകാരന്‍ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ രംഗങ്ങളില്‍ വ്യാപരിച്ച കൊടയ്ക്കാട്ടു ശങ്കുണ്ണി നമ്പീശന്റെ “മൂന്നാട്ടക്കഥ” എന്ന കൃതിയെ മുന്‍നിര്‍ത്തി ഇന്ന് സെമിനാര്‍ നടന്നു. വായനശാല സംഘടിപ്പിക്കുന്ന സര്‍ഗ്ഗദേശം എന്ന തുടര്‍ പരിപാടിയുടെ ആദ്യ അരങ്ങായിരുന്നു ഇത്. വിവിധമേഖലകളില്‍ സര്‍ഗ്ഗാത്മകസംഭാവനകള്‍ നല്‍കിയ വട്ടംകുളത്തുകാരായ പ്രതിഭകളെ ആദരിക്കുവാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുവാനുമുള്ള പരിപാടിയാണിത്.

വായനശാലയുടെ പുതിയ കെട്ടിടത്തില്‍ നടന്ന യോഗത്തില്‍ സി.എന്‍. നമ്പീശന്‍ ശങ്കുണ്ണിനമ്പീശന്‍ എന്ന വ്യക്തിയെ ഓര്‍മ്മിച്ചുകൊണ്ട് ആമുഖപ്രഭാഷണം നിര്‍വ്വഹിച്ചു. പി.വി.നാരായണന്‍ നമ്പീശന്റെ മൂന്നാട്ടക്കഥ എന്ന കൃതിയുടെ സാഹിത്യസവിശേഷതകളെപ്പറ്റി ഉപന്യാസമവതരിപ്പിച്ചു. കഥകളി-നാടകനടന്‍ പീശപ്പിള്ളി രാജീവന്‍ മൂന്നാട്ടക്കഥയുടെ രംഗാവിഷ്കാരസാദ്ധ്യതകളെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു. പഞ്ഞാവൂര്‍ വാസുദേവന്‍ നമ്പൂതിരി, കെ കെ ശങ്കരനാരായണന്‍, എ വേലായുധന്‍ നായര്‍ തുടങ്ങിയവരും നമ്പീശനെ അനുസ്മരിച്ചു. സെക്രട്ടറി പി എന്‍ ദിവാകരന്‍ സ്വാഗതവും പി പി രാമചന്ദ്രന്‍ നന്ദിയും പറഞ്ഞു.

വട്ടംകുളം ഗ്രാമീണ വായനശാല

2006-06-29T09:16:00.000-07:00

വട്ടംകുളം ഗ്രാമീണ വായനശാലയുടെ ബ്ലോഗിലേക്കു സ്വാഗതം.